و در کمال الدين و غيبت شيخ طوسي و غيبت نعماني روايت است از امام باقر عليه السلام در تفسير در آيه شريفه فلا اقسم بالخنس الجوار الکنس[1] که فرمود: مراد از آن، امامي است که غايب شود در سنه دويست و شصت و سپس ظاهر شود مانند شهاب درخشان در شب تاريک ودر اشاره به آن راوي فرمود: اگر درک کردي آن زمان را چشمهايت روشن خواهد شد.
سي و هشتم حجة و حجة الله. در عيون و کمال الدين و غيبت شيخ وکفايه الاثر علي بن محمد خزاز روايت شده از ابي هاشم جعفري که گفت: شنيدم امام علي النقي عليه السلام مي فرمايد: جانشين بعد از من، پسر من حسن است، پس چگونه خواهد بود حال شما با جانشين بعد از جانشين من؟ گفتم: از چه جهت فداي تو شوم؟ فرمود: به جهت اين که شخص او را نميبينيد و حلال نيست براي شما بردن نام او. گفت: پس چگونه او را ذکر کنيم؟ فرمود: بگوييد : حجة از آل محمد عليهم السلام، و اين از القاب شايعه آن جناب است که در بسياري از ادعيه و اخبار به همين لقب مذکور شده اند و بيشتر محدثان آن را ذکر نموده اند و با آن که در اين لقب سائر ائمه عليهمالسلام شريکند و همه حجتند از جانب خداوند بر خلق، لکن چنان اختصاص به آن جناب دارد که در اخبار هر جا بي قرينه هم ذکر شود مراد آن حضرت است و بعضي گفتند: لقب آن جناب حجة الله است به معني غلبه يا سلطنت خداي بر خلايق، چه اين هر دو به واسطه آن حضرت به ظهور خواهد رسيد و نقش خاتم آن جناب انا حجة الله است و به روايتي انا حجة الله و خالصته ر و به همين مهر حکومت روي زمين کند.
سيو نهم در مناقب قديمه و هدايه از القاب شمرده شده است.
