در حديث طولاني مفضل و غير آن از امام صادق عليه السلام روايت است که مراد از ساعه در آيه شريفه يسئلونک عن الساعه ايان مرسيها[1] و در آيه مبارکه شريفه يسئلونک عن الساعه الخ، و در آيه شريفه و عنده علم الساعه[2] و در آيه کريمه هل ينظرون الا الساعه[3] و در آيه شريفه و ما يدريک لعل الساعه تا قوله تعالي الا ان الذين يمارون في الساعه لفي ضلال بعيد[4] در تاويل حضرت مهدي عليه السلام است. مفضل سئوال کرد که معني‏ يمارون چيست؟ فرمود: مي گويند کي متولد شد و چه کسي او را ديده و کجاست او و چه وقت ظاهر مي شود همه اينها به سبب استعجال در امر الهي و شک در قضاي اوست و مشابهت آن حضرت با ساعت از جهات بسيار است که مخفي نيست ‏مثل آنچه فرمود و مثل آمدن هر دو بغتة و شراکت در علامات بسيار از خسف‏ و مسخ و ظهور آتش و غير آن و امتياز مومن از کافر به سبب هر دو و هلاک جبارين و وقت قرار ندادن خداوند براي‏ آمدن آن دو در نزد انبياء و ملائک و اخبار جميع پيغمبران امت خود را به آمدن هر دو .

و در تفسير آيه شريفه وذکرهم بايام الله[5] که خطاب است به حضرت موسي عليه السلام که متذکر کند و به ياد بني اسرائيل آورد ايام خداوند را. گفته اند که ايام خداوند سه روز است روز قائم عليه السلام و روز رجعت و روز قيامت و در بعضي از اخبار به جاي رجعت روز موت ذکر شده.

و مسعودي در اثبات الوصيه روايت کرده که در آن روز که جناب موسي عليه‏السلام ذکر مي کرد ايام الله را براي بني اسرائيل در اطراف منبر او هزار پيغمبر مرسل بودند.

درغيبت فضل بن شاذان روايت است که حضرت امام حسن مجتبي عليه السلام پرسيد از رسول خدا صلي الله و آله و سلم که اي رسول خدا کي خواهد خروج کرد قائم ما اهل بيت، فرمود اي حسن جز اين نيست که مثل او مثل ساعت يعني‏روز قيامت است که پنهان داشته خداي تعالي علم آن را بر اهل آسمانها و زمين. نمي آيد مگر ناگاه و بي خبر.