به روايتي جابر گفت ديدم محمد را در آن در سه موضع و علي را در چهار موضع مخفي نماند که به مقتضاي اخبار کثيره ‏معتبره قريب به متواتره به حسب معني حرمت بردن اين اسم مبارک است در مجالس و محافل تا ظهور موفور السرور آن حضرت و اين حکم از خصايص آن حضرت و مسلم در نزد قدماي اماميه از فقها و متکلمين و محدثين حتي آنکه: شيخ اقدم ابو محمد حسن بن موسي نوبختي از علماي غيبت صغري در کتاب فرق و مقالات در ذکر فرقه دوازهم شيعه بعد از وفات امام حسن عسکري عليه السلام فرموده که ايشان اماميه اند آن گاه مذهب و عقيده ايشان را نقل مي کند تا آنکه مي فرمايد و لا يجوز ذکر اسمه ‏ولا السوال عن مکانه حتي يومن بذلک واز اين کلام در اين مقام معلوم مي شود که اين حکم از خصايص مذهب اماميه است و از احدي در اين مقام معلوم مي شود که اين حکم از خصايص مذهب اماميه ‏است و از احدي از ايشان خلافي نقل نشده تا عهد خواجه نصير الدين طوسي که آن مرحوم قائل به جواز شدند و خلاف ايشان مضر نيست چه به جهت قلت زمان وکمي وقت براي مراجعت به کتب نقليه گاهي به مذاهب نادره بلکه منحصر به خود قائل مي شدند مثل انکار بداء و توقيفي بودن اسماء حسني وغير آن و پس از ايشان از کسي نقل خلاف نشده جز از صاحب کشف الغمه علي بن عيسي که علما را اعتنائي نيست به ترجيح و رد و قبول او در امثال اين مقام با آنکه در اين جا اشتباه عجيبي ‏کرده و آن اين است که در آن کتاب گفته من العجب ان الشيخ الطبرسي و الشيخ المفيد (ره) تعالي قالا لا يجوز ذکر اسمه و لا کنيته ثم يقولون اسمه اسم النبي عليه السلام و کنيته و هما يظنان انهما لم يذکر اسمه و لا کنيته و هذا عجب يعني از آنکه شيخ طبرسي و شيخ مفيد گفتند که جايز نيست‏ ذکر اسم و کنيه آن حضرت مي گويند که اسم او اسم پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم و کنيه آن جناب ننمودند و از اين تعجب او بايد تعجب کرد که فرق‏ نگذاشته است ميان تلفظ به اسم و کنيه که حکم به حرمت فرمودند و ميان اشاره به اسم و کنيه. در عصر شيخ بهائي اين مسئله نظري شد و در ميان فضلا محل تشجر شد تا آنکه در آن رسائل منفرده تاليف شد مانند شرعة التسميه از محقق داماد، ميرلوحي در کفاية المهتدي گفته که اين ضعيف در نزد آن دو تحرير عديم النظير يعني شيخ بهاء الدين محمد و امير محمد باقر داماد عليهما الرحمه بتعليم و تلمذه تردد داشت در ميان ايشان بر سر جواز تسميه و حرمت آن در زمان غيبت مناظره و مابحثه روي نمود و آن گفتگو مدتي در ميان بود و لهذا سيد مشار اليه کتاب مذکور را تاليف نمود. انتهي و رساله تحريم التسميه از عالم جليل شيخ سليمان ما حوزي و کشف التعميه از شيخ حر و فلک المشحون‏از جناب سيد باقر قزويني در شرعه التسميه دعواي اجماع نموده و ما عبارت او را به نحويکه تلميذ رشيد فاضل او قطب الدين اشکوري در محبوب القلوب و جناب سيد باقر درفلک المشحون نقل کردند ذکر مي کنيم، قطب الدين فرموده:

قال السيد السند خاتم الحکماء و المجتهدين طاب ثراه في کتابه شرعه التسميته في زمان الغيبه ‏ان شرعه الدين و سبيل المذهب انه لا يحل لاحد من الناس في زمننا هذا و اعني به زمان الغيبه الي ان تحين حين‏ الفرج و ياذن الله سبحانه لوليه و حجته علي خلقه القائم بامره و الراصد لحکمه بسريح الظهور و شروق المخرج ان يسميه و يکنيه صلوات الله عليه في محفل ‏مجمع مجاهرا اسمه الکريم معلما بکنيته‏ الکريمه و انما الشريعه المشروعه المتلقاه عن ساداتنا الشارعين صلوات الله عليهم اجمعين في ذکرنا اياه ما دامت غيبته الکنايه عن ذاته القدس بالقابه القدسيه کالخلف الصالح و الامام القائم و المهدي المنتظر و الحجه من آل محمد عليهم السلام و کنيته و علي ذلک اطباق اصحابنا السالفين و اشياخنا السابقين الذين سبقونا بضبط ماثر الشرع و حفظ شعائر الدين رضوان الله تعالي عليهم اجمعين‏ و الروايات الناصه متظافره بذلک عن ائمتنا المعصومين صلوات الله عليهم اجمعين و ليس يستنکره الاضفعاء لتبصربالاحکام و الاخبار و اطفاء الاطلاع علي الدقائق و الاسرا و الا القاصرون ‏الذين درجتهم في الفقه و مبلغهم من العلم ان لا يکون لهم قسط من الخبره بخفيات مراسم الشريعه و معالم السنه و لا نصيب من البصيره في حقايق القرآن الحکيم اولا حظ من تعرف‏الاسرار الخفيه التي استودعها احاديث ‏مهابط الوحي و معادن الحکمه و مواطن النور و حفظه الدين و حمله السر و عيبه علم الله العزيز.