در غيبت نعماني روايت است از امام صادق عليه السلام که فرمود در آيه شريفه و اذا نقر في الناقور[1] پس هرگاه دميده شد در صور که از براي ما امامي است مستقر پس هرگاه اراده فرمود خداي عزوجل اظهارامر خود را بيفکند در دلش آن گاه ظاهر شود و خروج کند به امر خداي عزوجل.
در تفسير سياري روايت شده است از آن جناب عليه السلام که فرمود در آيه مذکوره دميده مي شود درکوس (الناقور) قائم عليه السلام و او را اذن ميدهند به خروج.
در اثبات الوصيه مسعودي روايت شده است از مفضل بن عمر که گفت سوال نمودم از حضرت صادق عليهالسلام از تفسير جابر پس فرمود خبر مده به او سفله را که افشاء خواهند نمود آنرا آيا نخواندي در کتاب خداي عزوجل فاذا نقر في الناقور بدان که از ما امامي خواهد بود پنهان پس هرگاه اراده فرمود خداوند عزوجل اظهار امر خود را مي افکند در قلبش پس ظاهر مي شود و بر مي خيزد به امر خداوند جل ثناوه.
صد و شصت و پنجم ناطق در مناقب قديمه و هدايه از القاب آن حضرت شمرده شده و در مقتضب الاثر روايت شده است در خبري طولاني که رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم براي سلمان ذکر نمود اسامي ائمه عليهم السلام را تا اينکه فرمود پس حسن بن علي صامت امين عسکري و سپس پسر او حجة الله ابن الحسن المهدي المناطق القائم بحق الله و در زيارت عاشوراست. به روايت ابن قولويه و ان يرزقني ثارکم مع امام مهدي ناطق لکم و به روايت شيخ طوسي امام مهديظاهر ناطق منکم و ناطق بودن آنحضرت ظاهر است چه آباء طاهرينش مهر خموشي بر لب زده بودند از علوم و اسرار و معارف وحکم به علت نبودن مصلحت حمله نفرمودند مگر اندکي بلکه بسياري از احکام به علت خود از اعداء در پرده خفا مانده.
محمد بن طلحه شافعي گفته است که حضرت اميرالمومنين عليه السلام را بطين مي گفتند يعني مبطن و مخفي دارنده علوم و اسراري که رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم به او آموخته بود به علت نداشتن محل قابل وخوف و نبودن مجال و همه گنجهاي الهيه ذخيره شده که از لسان مبارک آن حضرت به مردم رسد و در دعاي ماه مبارک است که خدايا ظاهر کن دين خود و سنت پيغمبر خود را تا آنکه مخفي نکند چيزي از حق را را از بيم احدي از خلق.
