در خبر علي بن ابراهيم بن مهزيار است به روايت ‏شيخ طوسي کاقحوانه ارجوان قد تکاثف عليها الندي و اصابها الم الهوي ( مجلسي احتمال داده که اصل نسخه اقحوانه و ارجوان بوده يا دوم بدال اول بوده و ناسخ هر دو را ضبط نموده و يا افحوانه ابيض بوده منه) در لطافت و رنگ چون گل بابونه و ارغواني‏که شبنم بر آن نشسته و شدت سرخيش را هوا شکسته و شايد بيان کند نکويي آن حضرت را که سفيدي و سرخي آن دو گل با سمرت در آميخته کغصن بان او کقضيب ريحان قدش چون شاخه بان درخت بيد مشک‏يا ساقه ريحان لي بالطويل الشامخ و لا بالقصير اللازق نه دراز بي اندازه‏و نه کوتاه بر زمين چسيده بل مربوع القامه مدور الهامه قامتش معتدل و سرمبارکش کشيده و مقوس اقني الانف گذشت‏ سهل الخدين گوشت روي مبارکش کم است علي خده الايمن خال کانه فتات مسک علي رضراضته عنبر بر روي راستش خالي است که پنداري ريزه مشکي است که بر زمين عنبرين ريخته.

و درخبر مذکور به ‏روايت صدوق ره رايت وجها مثل فلقه قمر لا بالحرق و لا بالنرق رخساري ديدم مانند پاره ماه نه درشتخو و زبرو نه سبک و بي وقار بود اوعج العينين و چشمهاي سياه گشاده داشت.

در خبر يعقوب بن منفوش است واضح الجبينين ابيض الوجه دري المقلتين شتن الکفين معطوف الرکبتين پيشانيش روشن و چهره اش سفيد و چشمانش درخشنده و کف دست مبارکش زبر و غليظ و زانوهايش بجهت بزرگي مايل شده بود به جلو در لفظ شتن الکفين کلامي است که خواهد آمد در باب هفتم در ذيل حکايت هفتم.

در خبر ابراهيم بن مهزيار ناصع اللون رنگش خالص و صاف وروشن بود واضح الجبين پيشانيش سفيد و روشن بود ابلج الحاجب ميان دو ابروانش گشاده بود مسنون الخد روي کشيده املسي داشت ‏اشم بيني مبارکش مرتفع و با بالاي آن ‏مساوي بود و اين با قنا که گذشت جمع نشود مگر آنکه در نظر او چنين مي نمايد و در واقع در آن انحدابي بود چنانچه در شمايل رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم است که يحسبه من لم‏ يتامله اشم کسي اگر بدقت نظر نمي کرد در روي مبارکش گمان مي کرد که آن جناب اشم است و اين به سبب قلت انحدابست که بي تامل محسوس نمي شود اروع از حسن جمال و نور بهاء بيننده را به شگفت مي آورد کان صفحه غرته کوکب دري گويا پهنائي پيشاني مبارکش ستاره اي درخشان است بخده الايمن کانه فتات مسک علي بياض الفضه خال گونه راست مبارکش ريزه مشکي بود بر نقره خام براسه و رفره شحماء سبطه تطالع شحمه انذه سر مبارکش موي سياه غير مجعدي دارد که تا نرمه گوشش رسيده و لکن آنرا نپوشانده له سمت مارات العيون اقصد منه هيئت نيک خوشي‏ داشت که هيچ چشمي يا هيبتي به آن اعتدال و تناسب نديده صلي الله عليه و آله و سلم و علي آبائه الطاهرين و در اين مقام به اين مقدار اکتفا نموديم.