بيست و سوم زياد شدن باران و گياه و درختان و ميوه ها و ساير نعم ارضيه به نحوي که مغايرت پيدا کند حالت زمين در آن وقت با حالت آن در اوقات ديگر و راست آيد قول خداي تعالي در سوره ابراهيم، آيه 48: يوم تبدل الارض غير الارض.

چنانچه نعماني روايت کرده از کعب که مهدي عليه السلام چنين کند و مراد تبديل صورت زمين است در عهد آن حضرت به صورتي ديگر به جهت کثرت عدل و باران و اشجار و گياه و ساير برکات.

در کشف الغمه روايت است از رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم که فرمود: متنعم مي شوند امت من در زمان مهدي‏ عليه السلام به نعمتي که هرگز مانند آن متنعم نشده بودند از بر و فاجر مي‏فرستد آسمان برايشان باران پي در پي و ذخيره نمي کند زمين چيزي از نبات خود را و به روايت گنجي در بيان مي دهد زمين ميوه هاي خود را و پنهان نمي کند برايشان چيزي را و به روايت بغوي نمي گذارد زمين از گياه خود چيزي را مگر آنکه ظاهر مي کند آنرا تا اينکه آرزو مي کنند مردگان را يعني ‏کاش زنده مي شدند و مي ديدند و در احتجاج شيخ طبرسي روايت است از امير المومنين عليه السلام که فرمود در قصه آن جناب که در عهد او بيرون مي آورد زمين گياه خود را و نازل مي کند آسمان برکت خود را.

قريب به آن روايت است در خصال و گذشت که فرمود در آن زمان زن از عراق مي رود به شام‏ و پاي خود را نمي گذارد مگر بر گياه.

در اختصاص شيخ مفيد روايت است از رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم که فرمود چون وقت خروج قائم عليه السلام شود منادي ندا کند از آسمان که اي مردم منطقع شد از شما مدت جباران و ولي امر شده بهترين امت محمد صلي الله عليه و آله‏و سلم تا اينکه فرمود پس در آن زمان جوجه گذارند مرغان در آشيان خود و ماهها در درياهاي خود و نهرها جاري شود و بسيار شود آب چشمه ها و بروياند زمين چند برابر ثمر و رزق خود راو در عقد الدرر روايت است از آن حضرت که فرمود در قصه مهدي عليه السلام که مسرور مي شود به او اهل آسمان و اهل زمين و مرغان و وحشيان وماهيان در دريا و زياد مي شود باران در دولت او و کشيده مي شود نهرها و مضاعف مي کند زمين ثمر خود را و بيرون مي دهد گنجهاي خود را و سيد علي بن طاوس از صحيفه ادريس نبي عليه السلام نقل کرده در کتاب سعد السعود در ضمن در خواست ابليس که پروردگارا مرا مهلت ده تا روزي که خلق مبعوث مي شود و جواب خداوند که نه و لکن تو از مهلت داده شدگاني تا روز وقت معلوم و آن روزي است که من حکم نمودم و ختم کردم که پاک نمايم زمين را آن روز از کفر و شرک و معاصي ‏و انتخاب کنم از براي آن وقت بندگاني ‏را براي خود که آزمودم دلهايشان را براي ايمان و پر نمودم آنها را به ورع و اخلاص و يقين و تقوي و خشوع و صدق و حلم و صبر و وقار و تقوي و زهد در دنيا و رغبت در آنچه در نزد من است بعد از هدايت و مي گردانم ايشان را نگاهبانان آفتاب و ماه يعني براي عبادت در شب و روز خليفه خواهم نمود ايشان را در زمين و توانايي دهم ايشان را بر آن ديني که پسنديم آن رابراي ايشان آن گاه عبادت کنند مرا و چيزي را براي من انباز قرار ندهند نماز بگذارند در وقتش و زکوة بدهند در زمانش و امر کنند به معروف و نهي کنند از منکر و بيندازم در آن زمان امانت را بر زمين پس ضرر نرساند چيزي‏ چيزي را و نترسد چيزي از چيزي آن گاه ‏بشوند هواي و مواشي در ميان مردم پس اذيت نمي کنند بعضي از ايشان بعضي را و بردارم نيش هر صاحب نيشي از هوام وغير آنها را و ببرم زهر هر حيواني که ‏مي گزد و نازل کنم برکات را از آسمان ‏و زمين و بدرخشد زمين از نيکويي نبات ‏خود و بيرون دهد همه ثمرهاي خود را و انواع طيبه خود را و بيندازم رافت و مهرباني را در ميان ايشان پس با يکديگر مواسات کنند و بالسويه قسمت نمايند. پس بي نياز شود فقير و برتري نکند بعضي بر بعضي و رحم کند کبير صغير را و احترام نمايد صغير کبير را و بحق متدين شوند و به او انصاف دهند و حکم کنند ايشانند اولياي من بر گزيدم براي ايشان پيغمبر و رسول و گرداندم براي او اولياء و انصاري. اينها بهترين امتي هستند که اختيار نمودم براي نبي مصطفي خود و امين مرتضي خود اين وقتي است که حجت نمودم آن رادر علم غيب خود و لابد است که او واقع شود و هلاک نمايم تو را در آن روز با سواران و پيادگانت و تمام لشکريانت برو و تو از مهلت دادگاني تا روز وقت معلوم و آثار مذکوره در اين اثر شريف تا کنون ظاهر نشده و مطابق اخبار خاصه و عامه از خصايص مهدي عليه السلام است.

در انوار المضيئه سيد علي بن عبد الحميد روايت است از امام صادق عليه السلام که فرمود و آيه شريفه: انک من المنظرين الي يوم الوقت المعلوم[1] که ‏وقت معلوم روز برخاستن قائم عليه السلام است پس چون خداوند او را مبعوث کند در مسجد کوفه است که ابليس ‏مي آيد تا اينکه به زانوها مي افتد ومي گويد يا ويلاه از اين روز پس مي گيرد موي پيشاني او را و گردنش را مي‏ زند پس اين است روز وقت معلوم.

در تفسير علي بن ابراهيم روايت است از آن جناب که فرمود در تفسير مدهامتان[2] که متصل مي شود ما بين مکه و مدينه از نخل و در خطبه امير المومنين عليه‏السلام که در منتخب حسن بن سليمان حلي مذکور است که زمين نوراني ‏يا خورسند مي شود به عدل و آسمان باران خود را مي دهد و درخت ثمر خود را و زينت مي دهد خود را براي اهل خود.