بيست و هشتم دادن قوت چهل مرد به هر يک از اعوان و انصار آن حضرت چنانچه در کافي است از عبد الملک بن اعين که ‏گفت برخاستم در نزد ابي جعفر عليه السلام پس تکيه کردم بر دستم پس گريستم و گفتم آرزو داشتم که من درک نمايم اين امر را يعني سلطنت ظاهر ائمه عليهم السلام را و در من قوتي باشد پس فرمود آيا راضي نيستيد که دشمنان شما بکشند بعضي بعضي را و شما در خانه هاي خود آسوده باشيد اگر امرچنان شد يعني فرج عظيم آمد داده مي شود به هر مردي از شما قوت چهل مرد وگردانده مي شود دلهاي شما مانند پاره‏آهن اگر خواستيد به آن قوت کوه را بکنيد خواهيد کند و شماييد قوام زمين‏ و خزان او.

و در کمال الدين صدوق روايت است از امام صادق عليه السلام که فرمود نگفت جناب لوط به قوم حود: لو ان لي بکم قوه او آوي الي رکن شديد[1] مگر به جهت و آروزي قوت قائم‏عليه السلام ذکر نکرد مگر شدت اصحاب او را که داده مي شود به يک مرد از ايشان قوت چهل مرد و اين مضمون را درخصال از حضرت سجاد عليه السلام و شيخ مفيد در اختصاص و ابن قولويه در کامل الزياره و فضل بن شاذان در غيبت خود از امام صادق عليه السلام و عياشي در تفسير خود روايت کردند.

گذشت از کمال الدين که امير المومنين عليه السلام فرمود که آن جناب دست خود را بر سر عباد بگذارد پس نماند مومني مگر آنکه ‏دلش سخت تر از پاره آهن شو و بدهد به ‏او خداوند قوت چهل مرد را.

در بصائرالدرجات صفار روايت است از امام باقرعليه السلام که فرمود چون واقع شود امر ما و بيايد مهدي ما مي شود مرد از شيعيان ماجري تر از شير و گذارنده‏ تر از نيزه پايمال مي کند دشمن ما را با پاي خود و مي زند او را با کف خود و در اين وقت نزول رحمت خداوند و فرج‏ اوست بر بندگان.