بيست و نهم استغناي‏ خلق به نور آن جناب عليه السلام از نور آفتاب و ماه چنان که علي بن ابراهيم در تفسير خود روايت کرده از حضرت صادق عليه السلام که فرمود در تفسير آيه شريفه و اشرقت الارض بنور ربها[1] که مربي زمين امام زمان است. راوي عرض کرد پس هرگاه خروج نمود چه خواهد شد؟ فرمود مستغني مي شوند مردم از روشنايي خورشيد و نور ماه و اکتفا مي کنند به نور امام عليه السلام.

در ارشاد شيخ مفيد و غيبت شيخ طوسي است از آن جناب که فرمود هرگاه برخيزد قائم ما عليه السلام روشن شود زمين به نور رب زمين ‏و مستغني شوند مردم از روشنايي آفتاب‏ و تاريکي برود. صدوق اين مضمون را درکمال الدين از امام رضا عليه السلام روايت کرده، نيز فرمود که براي آن حضرت ظلي نيست.

و شيخ خراز در کفايه الاثر روايت کرده در ذکر آن حضرت که اوست صاحب غيبت پيش از خروجش ‏پس چون خروج کرده در ذکر آن حضرت که اوست صاحب غيبت پيش او خروجش پس چون خروج کرد روشن مي شود زمين به نور او و به قرينه خبر اول معلوم مي شود مراد نور ظاهري است و الا ممکن بود که گفته شود مراد نور معبودي است که نور علم و حکمت و عدل باشد.

در غيبت ‏فضل بن شاذان به سند صحيح از آن جناب ‏روايت شده که فرمود قائم ما هر گاه برخاست روشن مي شود زمين به نور او و بي نياز مي شوند بندگان از ضوء آفتاب ‏و ماه و تاريکي مي رود و عمر مي کند مرد در ملک آن جناب تا اينکه متولد مي شود براي او هزار پسر که متولد نمي شود در آنها براي او دختري و ظاهر مي کند زمين گنجهاي خود را تا اينکه مي بينند مردم آنها را بر روي زمين و بجويد هر فردي از شما کسي را که بپذيرد عطيه و صدقات و زکات و فطر را اما نيابد احدي را که قبول کند آن را و بي نياز باشند مردم به سبب آنچه روزي کرده خداي تعالي ايشان را از فضل خود.