و در تفسير عياشي روايت است از امام صادق عليه السلام که فرمود در تفسير آيه شريفه: و له اسلم من‏ في السموات و الارض طوعا و کرها[1] که هرگاه قائم ما خروج کرد نمي ماند زميني مگر آنکه ندا کنند در آن شهادت لا اله الا الله محمدا رسول الله.

نيز از حضرت کاظم عليه السلام روايت شده است در تفسير آيه مذکور که‏ آن نازل شده در حق قائم عليه السلام چون بيرون آورد يهود و نصاري و صائبين و زنادقه و کفار را در مشرق زمين و مغرب آن پس عرضه دارد بر ايشان اسلام را پس هر که به رغبت السلام آورد امر فرمايد او را به نماز و زکوة و آنچه مسلم را به آن امر کنند و واجب است براي خداوند بر او و هر که اسلام نياورد گردنش را بزند تا نماند در مشرقها و مغربها احدي مگر موحد. راوي گفت فداي تو شوم خلق بيشتر از اينهاست فرمود خداي ‏تعالي چون اراده فرمايد امري را زياد را کم کم را زياد فرمايد.

يوسف بن‏ يحيي السلمي در باب نهم از کتاب عقد الدرر اخبار بسياري در کيفيت فتوحات آن حضرت و گرفتن قسطنطنيه و روم و بني الاصفر و چين و کابل و جزاير و غير آنها ذکر کرده که مقام ذکر آن نيست.