سيد جمال الدين حسيني محدث، مولف کتاب روضه الاحباب که از کتب متداوله معروفه است در نزد اهل سنت و قاضي حسين ديار بکري در اول تاريخ خميس آنرا از کتب معتمده شمرده و در استقصاء به نقل فرموده که ملا علي قاري در مرقاه شرح مشکوه و عبد الحق دهلوي در مدارج البنوه و شرح رجال مشکوه و شاه ولي الله دهلوي والد شاه صاحب عبدالعزيز معروف در ازاله الخفاء از آن کتاب مکرر نقل کنند و به آن استدلال و احتجاج نمايند و در آن کتاب مرقوم داشته که کلام در بيان امام دوازدهم موتمن محمد بن الحسن تولد همايون آن در درج ولايت و جوهر معدن هدايت به قول اکثر روايت در منتصف شعبان سنه دويست و پنجاه و پنج در سامره اتفاق افتاد و گفته شده در بيست و سوم از شهر رمضان سنه دويست و پنجاه و هشت و مادر آن عالي گهر ام ولد بوده و مسماة به صقيل يا سوسن وقيل نرجس و قيل حکيمه و آن امام ذوي الاحترام در کنيت و نام با حضرت خير الانام عليه و آله تحف الصلوة و السلام موافقت دارد و مهدي منتظر و الخلف الصالح و صاحب الزمان در القابت او منتظم است. در وقت رحلت پدر بزرگوار خود به روايت اول که به صحت اقرب است پنج ساله بود و به قول ثاني دو ساله بود و حضرت واهبالعطايا آن شکوفه گلزار را مانند يحيي و زکريا سلام الله عليها در حالت طفوليت حکم کرامت فرمود و در وقت صبا به مرتبه بلند امامت رسانيد و صاحب الزمان يعني مهدي دوران در مان معتمد خليفه در سنه دويست و شصت و پنج يا شصت و شش علي اختلاف القولين در سر دابه سر من راي از نظرفرق برايا غايب شد
و بعد از ذکر کلماتي چند در اختلاف در حق آن جناب و بعضي روايت صريحه در آن که مهدي موعود همان حجة بن الحسن العسکري عليهما السلام است گفته. راقم حروف گويد که چون سخن بدين جا رسيد جواد خوشخرام خامه طي بساط انبساط واجب ديد برجاء واثق و وثوق صادق که ليالي مهاجرت محبان خاندان مصطفوي و ايام مصابرت مخلصان و دودمان مرتضوي به نهايت رسيد و اميد که آفتاب طلعت با بهجت صاحب الزمان علي اسرع الحال از مطلع نصرت و اقبال طلوع نمايد تا رايت هدايت اينان مظهر انوار فضل و احسان از مشرق مراد بر آيد و غمام حجاب از چهر عالمتاب بگشايد به يمن اهتمام آن سرور عالي مقام ارکان مباني ملت بيضاء مانند ايوان سپهر خضراء سمت ارتفاع و استحکام گيرد و به حسن اجتهاد آن سيد ذو الاحترام قواعد بينان ظلم ظلام نشان در بسيط غبرا صفت انخفاض و انعدام پذيرد و اهل اسلام در ظلال اعلام ظفراعلامش از تاب آفتاب حوادث امان و خوارج شقاوت فرجام از اصابت حسام خون آشامش جزاي اعمال خويش يافته به قعر جهنم شتابند و الله در من قال ابيات:
بيا اي امام هدايت شعار
که بگذشت حد از غم انتظار
ز روي همايون بيفکن نقاب
عيان ساز رخسا چون آفتاب
برون آي منزل اختفاء
نمايان کنآثار مهر وفا
و اين کلمات صريح است در اين که چون اماميه معتقد وجود آن حضرت و غيبت و اختفاي آن جناب و منتظر و مترقب ظهور آن حضرت است و درحواشي کتاب استقصا نقل عبارات علماي اهل سنت را که از کتاب مذکور به نحو اعتماد نقل نموده اند کرده ذکر آن موجب تطويل است و از رساله اصول عبد العزيز دهلوي صاحب تحفه اثنا عشريه معلوم مي شود که جمال الدين مذکور ازمشايخ اجازه است او سيد جمال الدين عطاء الله بن سيد غياث فضل الله بن سيد الرحمن است.
