در ذکر حکايات و قصص آنان که در غيبت کبري به خدمت امام زمان عليه السلام رسيدند چه آن که در حال شرفيابي شناختند آن جناب را يا پس ازمفارقت معلوم شد از روي قرائن قطعيه که آن جناب بود و چه آنان که واقف شدند بر معجزه از آن جناب در بيداري يا خواب يا بر اثري از آثار داله بر وجود مقدس آن حضرت که همه آن حکايات در اثبات اين مطلب که مقصود کلي اين بابست شريکند حتي آنچه در خواب ديده شده. در بادي نظر چنان مي نمايد که معجزه به توسط خواب دلالت بر بقا و حيات حاليه نکند مثل ساير معجزات که پس از رحلت ساير ائمه عليهم السلام ديده مي شود و لکن در اين جا ديدن معجزه از آن جناب منفک نشود از دلالت ‏بر بقاي آن وجود مقدس چه در ميان مسلمين کسي نباشد که براي حضرت عسکري ‏عليه السلام فرزندي قائل باشد که داراي مقام امامت و کرامت شده آن گاه ‏وفات کرده. چه دانستيم که منکرين و خصماي اماميه يا منکر اصل وجود فرزندند براي حضرت عسکري عليه السلام و يا گويند در کودکي مرده جز آن شخص سمناني که گفته است آن حضرت نوزده سال قطب بود آن گاه وفات کرد. ما الحمد لله ثابت ‏کرديم کذب او را بلکه احتمال اشتباه در اصل اسم آن که او گفته و خود اعتراف کرده که مردود طرفين است و بالجمله اين قول شاذ ضعيف قابل ذکر آن نيست در ميان اقوال مسلمين و هر که از مسلمين قايل به اصل وجود آن حضرت و داشتن مقام کرامت و اعجاز شده‏ قايل است به بقاي آن جناب. و ما اگر چه در اين کتاب بناي استقصاي حالات آن جناب نداشتيم و از اين جهت به ذکرتمام معجزات و آنان که در غيبت صغري به شرف حضور مشرف شدند نپرداختيم و لکن اجمال ذکر اسامي ايشان در اين جا اشاره کرده آن گاه به اصل مقصود مي ‏پردازم.