شيخ طبرسي در کتاب عده السفر و عمده الحضر دو رکعت نماز شکر به نحو مخصوص روايت کرده که بايست پساز اداي هر فريضه به جاي آورد (در رکعت اول سوره حمد و قل هو الله يک مرتبه در دوم حمد و سوره قل يا ايها الکافرون يک مرتبه و در رکوع و دو سجده رکعت اول بگويد الحمد لله شکرا شکرا لله و حمدا و در رکوع و سجده رکعت دوم بگويد الحمد لله الذي قضي لي حاجتي و استجباب لي دعائي و اعطاني مسئلتي منه ره) و بايد دانستکه حرمان از نعمت مذکوره يا هر نعمتي به جهت هر تقصير و گناهي گاهي از رويعقوبت و خزي و خذلان است و شناخته ميشود به اينکه آن حرمان سبب نشود از براي تذکر و ندامت صاحبش مانند غالب خلايق که از بيشتر اين قسم نعم جليلهبه جهت بدي کردار خود محروم و هرگز ملتفت نشوند که چه کردند و چه از دست ايشان رفته تا آن روز که بر ايشان مکشوف شود و حسرت خورند و نتوانند تدارک کنند.
و گاهي از روي لطف و عنايت و آگاه کردن مرتکب جرم است به سوء کردار و بدي عاقبت آن که زود ملتفت شود و تلافي کند و اين را با آن کسان کنند که بناي عمل خود را بر تجاوز نکردن بر حدود الهيه گذاشته اند در جميع حرکات و سکنات و گفتار وکردار و رفتار ملاحظه رضاي خداوند تبارک و تعالي کنند. پس اگر گاهي به جهت پاره اي مصالح که محل شرح آنها نيست جرمي از ايشان سرزند زود جزايش دهند و متنبهش کنند و دستش بگيرند و پس از آن حالش بهتر از حالت سابق شود و آن انکسار و شرم و خجلت که در او پيدا شده کارش را بالا برد چنانکه ازخبر مخاصمه جبرئيل و ميکائيل ظاهر مي شود و مقام را گنجايش زياده از اين نيست.
و پوشيده نماند که بني طاووس در ميان علما جماعتي بودند از افاضل آل طاووس. اشهر ايشان سيد جليل رضي الدين علي بن موسي بن جعفر بن محمد صاحب مقامات معروفه و کتب شايعه در ميان شيعه و آنچه در کتب ادعيه و زيارات و فضايل ابن طاوس گويند مراد اوست. دوم برادر و عالم نبيل احمد که در فقه و رجال يگانه عصر بود و مراد از ابن طاووس در کتب فقهيه و رجاليه اوست. سوم پسر او غياث الدين عبد الکريم بن احمد طاووس صاحب کتاب فرحة الغري که از اجله علما و يگانه بود در حفظ و جودت فهم. چهارم پسر سيد عبد الکريم رضي الدين ابي القاسم علي بن عبد الکريم. پنجم سيد رضي الدين ابي القاسم علي بن سيد رضي الدين علي بن طاووس صاحب کتاب زوايد الفوايد که در اسم و کنيت با پدر امجد خود شريک بود. گاهي بر برادر او سيد جلال الدين ابن محمد نيز ابن طاووس اطلاق کنند. پدر امجد او کتاب کشف المحجه را براي او تصنيف نمود.
در حکايت ورود هلا کوخان به بغداد مذکور است که سيد مجد الدين بن طاووس با سيد يدالدين و اله علامه و جمعي ديگر از علما رفتند نزد او از براي حله امان گرفتند.
در رياض العلماء از تاريخ مولي فخر الدين تباکني نقل کرده که سيد مجد الدين محمد بن حسن بن طاووس حلي و سيد يد الدين يوسف بن مطهر مکتوبي فرستادند نزد هلاکو و اظهار کردند اطاعت و انقياد را و گفتند که ما يافتيم در اخبار علي عليه السلام که تو خواهي قاهر شد بر اين بلاد و ذکر کردند آن خبر مروي از علي عليه السلام را در خروج هلاکو و غلبه او بر بغداد پس ايشان را اکرام کرد و حله را امان داد و فاضل مورخ معاصر در ناسخ التواريخ در ذکر بني طاووس گفته که يکي از بني طاووس در عراق سيد مجد الدين است صاحب کتاب البشاره و در آن ذکر اخبار و آثار وارده مي نمايد و غلبه مغول را در آن بلاد و نقراض دولت بني العباس را ذکر مي فرمايد الخ و لکن شيخ حسن بن سليمان حلي تلميذ شهيد اول در کتاب منتخب البصاير بشارت را نسبت داده به سيد علي بن طاووس و الله العلم.
