محدث جليل، شيخ حر عاملي، در کتاب اثبات الهداة بالنصوص و المعجزات فرموده که: به تحقيق که خبر دادند مرا جماعتي از ثقات اصحاب ما که ايشان ديدند صاحب الامر عليه السلام را در بيداري و مشاهده نمودند از آن جناب معجزاتي متعدده و خبر داد ايشان را به مغيباتي و دعا کرد از براي ايشان دعاهايي که مستجاب‏ شده بود و نجات داد ايشان را از خطرهاي مهالک. فرمود که ما نشسته بوديم در بلاد خودمان در قريه مشغرا در روز عيدي. و ما جماعتي بوديم از طلاب علم و صلحا. پس من گفتم به ايشان که کاش مي دانستم که در عيد آينده کدام يک از اين جماعت زنده است ‏و کدام مرده. پس مردي که نام او شيخ‏ محمد بود و شريک ما بود در درس، گفت ‏من مي دانم که در عيد ديگر زنده ام وعيد ديگر و عيد ديگر تا بيست و شش سال. و ظاهر شد از او که جازم است در اين دعوي و مزاح نمي کند. پس گفتم به او که تو علم غيب مي داني؟

گفت نه و لکن من ديدم مهدي عليه السلام را در خواب و من مريض بودم به‏ مرض سختي و من ترسيدم که بميرم در حالي که نيست براي من عمل صالح که ملاقات نمايم خداوند را به آن عمل پس ‏به من فرمود که مترس زيرا که خداوند شفا مي دهد تو را از اين مرض و نمي ميري در اين مرض بلکه زندگاني خواهي کرد بيست و شش سال. آن گاه عطا فرموده به من جامي که در دستش بود پس ‏نوشيدم از آن و مرض از من کناره کرد و شفا حاصل شد. و من مي دانم که اين‏ کار شيطان نيست. پس من چون شنيدم سخن آن مرد را تاريخ آن را نوشتم و آن در سنه 1049 بود و مدتي بر آن گذشت و من انتقال کردم به سوي مشهد مقدس سنه 1072 پس چون سال آخر شد در دلم افتاد که مدت گذشت پس رجوع کردم به آن تاريخ و حساب کردم پس ديدم که گذشت از آن زمان بيست و شش سال پس گفتم که سزاوارست که آن مرد مرده باشد پس نگذشت مدت يک ماه يا دو ماه که مکتوبي از برادرم رسيد و او در آن ‏بلاد بود و خبر داد مرا که آن مرد وفات کرد.