و نيز نقل کرد جناب مولاي سلماسي طاب ثراه ناظر امور جناب سيد در ايام مجاورت مکه معظمه. گفت که آن جناب (سيد بحرالعلوم) با آن که در بلد غربت و منقطع از اهل و خويشان قوي القلب بود در بذل و عطا و اعتنايي نداشت به کثرت مصارف و زياده شدن مخارج پس اتفاق افتاد روزي که چيزي در دست نيست. پس چيزي نفرمود وعادت سيد بر اين بود که صبح طوافي دور کعبه مي کرد و به خانه مي آمد و در اطاقي که مختص به خودش بود مي رفت. پس ما قلياني براي او مي برديم آن را مي کشيد. آنگاه بيرون مي آمد و در اطاق ديگر مي نشست و تلامذه از هرمذهبي جمع مي شدند پس براي هر صنف به‏ طريق مذهبش درس مي گفت پس در آن روز که شکايت از تنگدستي در روز گذشته کرده بودم چون از طواف برگشت و حسب العاده قليان را حاضر کردم که ناگاه کسي در را کوبيد. پس سيد به شدت مضطرب شد و به من گفت قليان را بگير و از اين جا بيرون ببر و خود بشتاب برخاست و رفت نزديک در و در را باز کرد. پس شخص جليلي به هيات اعراب داخل شد و نشست در اطاق سيد و سيد در نهايت ذلت‏ و مسکنت و ادب در دم در نشست و به من ‏اشاره کرد که قليان را نزديک نبرم پس‏ ساعتي نشستند و با يکديگر سخن مي گفتند. آن گاه برخاست. پس سيد بشتاب برخاست و در خانه را باز کرد و دستش را بوسيد و او را بر ناقه اي که ‏آن را در خانه خوابانيده بود سوار کرد و او رفت و سيد با رنگ متغير شده ‏بازگشت و براتي به دست من داد و گفت اين حواله اي است بر مرد صرافي که درکوه صفاست برو نزد او و بگير از او آنچه بر او حواله شده. پس آن برات را گرفتم و بردم آن را نزد همان مرد چون برات را گرفت و نظر نمود در آن بوسيد و گفت برو و چند حمال بياور پس‏ رفتم و چهار حمال آوردم. به قدري که ‏آن چهار نفر قوت داشتند ريال فرانسه آورد. و ايشان برداشتند و ريال فرانسه پنج قران عجمي است و چيزي زياده. پس حمالها آن ريالها را به منزل آوردند روزي رفتم نزد آن صراف که از حال او مستفسر شوم و اين که آن‏حواله از کي بود پس نه صرافي ديدم و نه دکاني. پس از کسي که در آنجا حاضر بود پرسيدم از حال صراف. گفت ما در اينجا هرگز صرافي نديده بوديم و در اينجا فلان مي نشيند. پس دانستم که اين از اسرار ملک علام بود و خبر داد مرا به اين حکايت فقيه نبيه و عالم وجيه صاحب تصانيف رائقه و مناقب فائقه شيخ محمد حسن کاظمي ساکن نجف اشرف از بعضي ثقات از شخص مذکور.