و شيخ محقق جليل شيخ اسد الله شوشتري کاظميني در کتاب کشف القناع در ضمن اقسام اجماع، غيراز اجماع مصطلح و معروف، مي فرمايد سوم از آنها اينکه حاصل شود براي يکي از سفراي امام غايب، عجل الله تعالي فرجه، علم به قول امام به جهت نقل کردن مثل او براي او در نهاني يا به سبب توقيع و مکاتبه يا به شنيدن از خود آن جناب شفاها بر وجهي که منافي نباشد امتناع رويت را در زمان غيبت.يا حاصل شود آن علم از براي بعضي از جمله اسرار ايشان.
و ممکن نباشد او را تصريح کردن بر آنچه او بر آن مطلع شده و آشکارا نسبت دادن آن قول به امام عليه السلام و اتکال کردن در ابراز مدعاي خود به غير آن اجماع از ادله شرعيه به جهت موجود نبودن آنها و در اين هنگام جايز است براي او اگر مامور نباشد به اخفاء يا مامور باشد به اظهار نه به نحوي که فاش شود اين که ابراز کند آن قول را در مقام احتجاج به صورت اجماع به جهت ترسيدن از ضايع شدن آن قول و جمع کردن ميان امتثال امر به اظهار حق به قدر امکان و امتثال نهي از افشاي مثل آن قول از براي غير اهلش از ابناي زمان و شکي نيست در حجت بودن اين اجماع. اما از براي خودش پس به جهت علمش به قول امام عليه السلام و اما از براي غيرش پس به جهت کشف کردن اجماع او از قول امام عليه السلام غايت آنچه در اينجاست آنکه اواستکشاف نمود قول امام را به طريقي که ثابت نشده و نقصي در اين نيست بعد از حصول وصول به آنچه معلق بود بر آن حجيت اجماع و براي صحت اين وجه و امکان او او شواهدي است که دلالت مي کند بر آن. از جمله آنها بسيار از زيارات و آداب و اعمال معروف است که متداول شده ميان امياميه و مستندي ندارد ظاهرا از اخبار ايشان و نه از کتب قدمايشان که واقفند بر آثار ائمه عليهم السلام و اسرار ايشان و اماره نيست که شهادت دهد بر اينکه منشا آنها اخبار مطلقه است يا وجود اعتباريه که به نظر مستحسن مي آيد که داعي شده باشد ايشان را بر انشاء و ترتيب آنها و اعتنا به جمع کردن و تدوين آنها چنان که ظاهر است در جمله از آنها.
بلي مضايقه نداريم از ورود اخبار در بعضي از آنها و از جمله آنهاست آنچه والد علامه و ابن طاوس روايت کردند از سيد کبير عابد رضي الدين محمد بن محمد آوي تا آخر آنچه گذشت در حکايت بيست و يکم. از آن جمله است قصه جزيره خضراي معروفه که مذکور است در بحار و تفسير الائمه عليهم السلام و غير آن و از آنهاست چيزي که شنيده آن را علي بن طاوس در سرداب شريف. و از آن جمله است آنچه را که تعليم فرمود به محمد بن علي علوي حسيني تا آخر آنچه گذشت در حکايت بيست و سوم و غير اينها. و شايد اين مطلب نيز قاعده اي باشد در بسياري از اقوال که قايل آنها معلوم نيست. پس چنين باشد که مطلع بر قول امام عليه السلام چون ديد آن قول را مخالف آنچه مستقر شده بر آن اماميه حق ضايع شود، و از ميان برود، قرارمي دهد آن قول را يکي از اقوال اماميه و بسا شود که خود اعتماد مي کند بر آن و فتوي مي دهد به آن بدون تصريح به دليل به جهت نبودن ادله ظاهره از براي اثبات آن. و شايد آنچه ذکر شد نيز دليل باشد براي آنچه از بعضي از مشايخ ما رسيدهاز اعتبار اين قسم از اقوال يا تقويت کردن آنها به حسب امکان نظر به احتمال بودن آن قول، قول امام عليه السلام که القا فرموده آن را ميان علما تا آنکه جمع نشوند بر خطا. و راهي نيست براي القاي آن در اين حال مگر به نحو مذکور انتهي. و در اين کلمات بعضي مناقشات هست که محل ذکر آنها نيست و مضر نيست به اصل مقصود که نسبت امکان رويت است در غيبت کبي به همه اقسام آن براي بعضي به علماي اعلام چنان که معلوم شد از کلمات مذکوره و غير آنها که نقلش موجب تطويل است.
