مؤلف گويد: در بحار از مجموع الدعوات دعايي طولاني نقل کرده از براي توسل به هر يک از ائمه عليهم السلام براي مطالب مذکوره به همان ترتيب و در قبس المصباح نيز دعايي مختصر به همان طريق نقل کرده.و دعاي توسل به امام عصر عليه السلام در ثاني اين است اللهم اني اسئلک بحق ‏وليک و حجتک صاحب الزمان الا اغنتني به علي جميع اموري و کفيتني به مؤنة کل مؤذ و طاغ و باغ و اعنتني به فقد بلغ مجهودي و کفيتني کل عدو وهم و دين و ولدي و جميع اهلي و اخواني و من يعنيني امره و خاصتي آمين رب العالمين[1].
و ظاهر آن است که مراد حضرت رسول صلي الله عليه و آله و سلم ‏از آن کلام نه اختصاص توسل به امام عصر عليه السلام است در آن جا که به چنگ دشمن افتد که قصد کشتن او نموده بلکه آن کنايه است از نهايت رسيدن شدت امور و منقطع شدن اسباب و قطع اميد از مخلوق و نماندن جاي صبر و شکيبايي چه از بلاي ديني باشد يا دنيوي و از شر دشمن انسي باشد يا جني ‏چنانکه که از دعاي مزبور نيز معلوم مي شود، چنان که تکليف مضطر وامانده ‏و بيچاره درمانده استغاثه به آنجناب است. اغاثه و فرياد رسي درماندگان او مناصب الهيه آن جناب خواهد بود. اگر به جهت کثرت اضطراب و اضطراب متمکن نشود درمانده مضطر از استغاثه به آن جناب به زبان مقاله و دعاي ماثور کفايت مي کند او را براي قابليت اغاثه آن جناب سوال به لسان حال و استعداد با داشتن مقام تولا و اقرار به ولايت و امامت و انحصار دانستن مربي و وساطت فيض الهي در آن وجود مقدس در ظلمات تيه غيبت.

پس معلوم شد ه درماندگان را در حکايت سابقه خصوص آنان که در سفر طاعت چون حج و زيارت بودند جز غوث زمان عليه السلام‏ کسي نجات نداده و از جمله شواهد بر اين مطلب آن که از القاب خاصه آن حضرت است غوث که در زيارت معتبره وارد شده و معني آن فرياد رس است و حقيقت معني اين لقب الهي که مجرد اسم‏ نيست محقق نشود تا آنکه صاحب آن داراي قوه سامعه اي باشد که هر کس درهر جا به هر لسان در مقام استغاثه برآيد بشنود. بلکه داراي علمي که به حالات درماندگان احاطه کرده باشد که بي استغاثه و توسل از حالش آگاه باشد چنانکه در فرماني که براي شيخ مفيد نوشتند به اين مقام تصريح فرمودند. و داراي قدرت و توانايي باشد که اگر صلاح دانست درمانده مستغيث به لسان حال يا مقال را نجات دهد و از گرداب بلا در آورد و اين مقام را شايستگي ندارد جز کسي که داراي مقام امامت باشد و پا در بساط ولايت گذاره باشد.

و نيز مويد اين مقال است آنچه در ميان جميع عربهاي حضرت و اهل باديه اشتهار دارد از تعبير کردن از آن ذات ‏مقدس به ابو صالح و در توسلات و استغاثات و ندبه ها و شکايتها جز به اين اسم آن حضرت را نخوانند و شعراي معروفين مکرر در قصايد مدايح و مراثي ‏و ندبه ها به همين کنيت آن جناب را ذکر مي کنند.