ماخذي در اخبار خاصه براي آن به نظر نرسيده جز خبري که احمد بن محمد بن خالد برقي روايت کرده در کتاب محاسن از ابو بصير از جناب صادق عليه السلام که فرمود هرگاه گم شدي در راه پس ندا کند يا بگو يا صالح يا ابا صالح ارشدنا الي الطريق رحمکم الله[1]. عبيد بن حسين زرندي که راوي خبر است از علي بن ابي ‏حمزه گفت پس رسيد به ما اين بلا پس امر نموديم بعضي از کساني که با ما بودند اين که ‏دور شود و ندا کند پس دور شد و ندا کرد آنگاه آمد نزد ما پس خبر داد ما را که او شنيد آواز خفيفي را که مي گويد راه طرف راست يا گفت سمت چپ پس يافتيم راه را چنانچه گفته بود و ترديد در يا صالح و يا ابا صالح و نيز ترديد در سمت راست يا چپ از راوي‏ خبر است که سهو کرده چنانچه:

سيد علي بن طاوس در کتاب امان الاخطار بعد از نقل خبر از محاسن تصريح فرموده و شيخ برقي در کتاب مذکور از پدر خود محمد بن خالد برقي نقل کرده که او در سفري با جمعي از راه کج شدند.

گفت: پس ما اين کار را کرديم ‏پس راه را به ما نشان دادند رفيق ما يعني آنکه کناره کرد و آن دعا را خواند شنيد صداي نازکي را که مي گويد راه طرف راست است پس مرا خبر داد و به آن جماعت خبر نکرد پس گفتم طرف راست بگيريد پس شروع کرديم به رفتن طرف راست و شايد که چنين فهميدند يا به دست آوردند که صالح يا ابا صالح اسم يا کنيه امام عصر است.چنان که در باب دوم گذشت که بعضي اول ‏را در اسامي و دوم را در کنيه هاي آن‏حضرت شمردند و از حکايت شصت و نهم معلوم مي شود که اين مطلب معهود بود ميان شيعه و از گم شدن راه مکرر شده چاره هر کار فهميدند که در آن حال امام و ولي خود را به اين نام بخوانند و به جهت ضعف يقين و قصور اعتقاد راوي يا اهل مجلس مراد را بيان نفرمودند و اسامي پيغمبر و اميرالمومنين صلوات الله عليهما به حسب طبقات آسمان و عرش و کرسي و جنت و لوح و قلم و ساير مقامات عاليه و درکات دوزخ و طبقات زمين و ساير عوالم و اصناف مخلوقات علوي و سفلي مختلف و متعدد و درهر جا به اسمي مذکور و مکتوب و در نزد هر طايفه به نامي معروف و خوانده مي شوند. چنانچه بسياري از آن در محل خود ثبت شده و جايز است که ساير ائمه علهيم السلام در تمام اين منقبت يا بعض از آن شريک باشند. پس معلوم شد که راهنماي در بيابان و دستگير گمشدگان ابا صالح همان غوث اعظم ولي عصر صاحب‏الزمان صلوات الله عليه است.

و اگر کسي شبهه کند که از ملاحظه کرامات جمله از خواص اصحاب رسول صلي الله عليه و آله و سلم چون سلمان‏و ساير خواص ساير ائمه عليه السلام چون ميثم و اويس و جابر جعفي و نظايرايشان و کرامات پاره اي از عباد و زهاد و علما و نيکان مي توان احتمال داد که اين کرامت از ايشان نيز رواست‏ که صادر شود يا آن که صالح است جني است که سير مي کند در بلاد به جهت ارشاد گمشده و حبس کردن حيوان فرار کرده. چنانچه در خصال از امير المومنين عليه السلام روايت شده است پس در جواب گوييم که با اين احتمال نيز دلالت بر مقصود خواهد کرد چه غرض‏ اصلي از ذکر آن قصص اثبات وجود مبارک ‏آن جناب است و بودنش در ميان خلق و رسيدن منافع وجود اوست به ايشان و معلوم است که شيعيان آن جناب را نجات‏ ندهد جز کسي که در عقيده با ايشان شريک باشد نه مخالف در مذهب و طريقه که اکثر ايشان خون و مال و عرض آنها را حلال مي دانند. بلکه جمله اي از شافعيه مي گويند که اگر کسي وصيت کند که مال مرا به جاهلترين مردم بدهيد بايد داد به آنها که منتظر قائم مهديند. پس نشود آن کس که چنين کرامت از او و ظاهر شد، جز کامل در عقيده و مهذب در اعمال و اقوال و مزکي در اخلاق و افعال و حرکات و خطرات. پس داخل باشد به ملاحظه باب گذشته در سلسله خواص که از جام وصال گاهي شربتي نوشند پس مضطر مستغيث يا ديده خود آن جناب عليه السلام را يا ديده کسي را که آن کسي امام را ديده و مطلوب جز اين نيست.