سوم از تکاليف دعا کردن است از براي حفظ وجود مبارک امام عصر عليه السلام از شرور شياطين انس و جن و طلب تعجيل نصرت و ظفر و غلبه بر کفار و ملحدين و منافقين براي آن جناب. که اين نوعي است از اظهار بندگي و رضاي به آنچه خداي تعالي وعده فرموده که چنين گوهر گرانبهايي را که در خزانه قدرت و رحمت خود پرورده و بر چهره آن حجاب عظمت و جلالت کشيده تا آن روز که خود مصلحت داند که آن جوهر ثمين را ظاهر و دنيا را از پرتو شعاع آن روشن نمايد و با چنان وعده منجز حتمي در دعا جز اداي رسم بندگي و اظهار شوق و زيادتي محبت و ثواب و رضا به موهبت کبراي خداوندي اثري ظاهر نباشد. اگر چه به غايت تحريص و تاکيد فرمودند در دعاي براي آن حضرت صلوات الله عليه در غالب اوقات.
سيد جليل علي بن طاوس در فصل هشتم از کتاب فلاح السائل فرمود: بعد از ذکر ترغيب در دعاي براي اخوان که هرگاه اين همه فضل دعاست براي برادران تو، پس چگونه خواهد بود فضل دعا کردن براي سلطان تو که او سبب وجود تو است و تو اعتقاد داري که اگر نبود آن جناب نميآفريد خداوند تو را و نه احدي از مکلفين را در زمان او و زمان تو و اينکه لطف وجود او صلوات الله عليه سبب است از براي هر چه که تو و غير تو در آنيد و سبب است از براي هر خيرکه مي رسيد به آن. پس حذر کن و باز حذر کن از اينکه مقدم بداري نفس خود را يا احدي از خلايق را در ولا و دعاي از براي آن جناب عليه السلام به غايت آنچه ممکن شود. و حاضر کن قلب خود را و زبان خود را در دعاي از براي اين سلطان عظيم الشان و حذر کني از اين که اعتقاد کني که من اين کلام را گفتم نه براي اين که آن جناب محتاج است به دعاي تو. هيهات که اگر اين را معتقد شوي پس تو مريضي در اعتقاد و دوستي خود بلکه اين را گفتم براي آن چيزي که تو را شناساندم از حق عظيم آن جناب بر تو و احسان بزرگ او بر تو و به جهت اينکه هرگاه دعا کردي براي او پيش از دعا کردن براي نفس خود و براي آنکه عزيز است نزد تو نزديکتر خواهد بود آنکه باز نمايد خداوند جل جلاله ابواب اجابت را در پيش روي تو زيرا که ابواب قبول دعا را اي بنده بستي به سبب گناهان.
پس هرگاه دعا کردي براي آن مولاي خاص درنزد مالک احيا و اموات اميد است به جهت آن وجود قدس خداوند ابواب اجابت را باز نمايد. پس داخل شوي تو در دعا کردن براي نفس خود و براي آنکه دعا مي کني براي او در زمره اهل فضل او و فرو مي گيرد رحمت خداوند جل جلاله مر تو را و کرم و عنايت او به تو. زيرا که چنگ زدي در دعا به حبل او و نگويي که من نديدم فلان و فلان را از کساني که پيروي مي کني ايشان را از مشايخ خود که عمل بکنند به آنچه من مي گويم و نيافتم ايشان را مگر غافل از مولاي ما که اشاره کردم به سوي جنابش صلوات الله عليه. پس من مي گويم به تو که عمل کن به آنچه مي گويم به تو که اوست حق واضح و کسي که واگذارد مولاي ما را و غافل شود چنانچه ذکر نمودي پس آن غلطي است واضح الخ.
و نيز در کتاب مضمار در عمل ماه مبارک فرمود بعد ازذکر ادعيه سحر از وظيفه هر شب اين است که: ابتدا نمايد بنده در هر دعاي مبرور و ختم کند در هر عمل مشکور به ذکر آنکه اعتقاد دارد که اونايب خداوند جل جلاله است در ميان بندگان او و بلاد او زيرا که اوست قيم به آنچه محتاج است به او اين صايم از طعام خود و شراب خود و غير اين از مقاصد خود از اسبابي که متعلق است به حضرت نايب از جانب رب الارباب و اينکه دعا کند از براي آن جناب اين صايم به آنچه سزاوار است که مثل آن جناب را به آن دعا کنند و معتقد شود که منت مر خداي را است و نايب او عليه السلام را که چگونه او را اهل دانستند براي اين مقام و رتبه او را بلند نمودند تا به اين محمد و منزلت. و از اين کلمات شريفه معلوم مي شود که سبب دعا براي آن جناب يکي اداي رسم بندگي و تبعيت و وفاي حق بزرگي وجلالت است و ديگري رفع موانع قبول و اجابت و فتح ابواب لطف و عنايت است.
و اما تفصيل و شرع دعاهاي ماثوره مختصه به آن جناب، که بعضي از آنها مطلق است و بعضي مخصوص به زماني، پس مقداري از آن را در اينجا ذکر مي کنيم.
