چهارم صدقه دادن است به آنچه ميسر شود در هر وقت براي حفظ وجود مبارک امام عصر عليه السلام و ما اين مطلب را در کتاب کلمه طيبه توضيح نموديم به اينکه هر صدقه که انسان مي دهد به هر کس براي هر فايده و غرضي که در نظر گرفته يا براي نفس خود است يا براي محبوب عزيزي که گرامي است در نزد او و متوقف است به حسب ظاهر اصلاح بسياري از امور معاش و معاد او به وجود سلامتي او چون معلم ناصح و والدين و فرزند و عيال و اخوان و امثال ايشان. مثلا در حالت مرض يا سفر کردن يکي از ايشان صدقه مي دهد به جهت صحت مي دهد به جهت صحت و سلامتي او و خير آن بالاخره راجع مي شود به خود او چه صحت عالم سبب سلامتي دين اوست. و سلامتي فرزند باعث قلت يا بر طرف شدن زحمت و کلفت و بقاي نام نيک او و استمرار طلب مغفرت براي اوست و هکذا.
و چون به برهان عقل و نقل و وجدان هيچ نفسي عزيزتر و گرامي تر نيست و نبايد باشد از وجود مقدس امام عصر عليه السلام بلکه محبوب تر از نفس خويش که اگر چنين نباشد در ايمان ضعف و نقصان و در اعتقاد خلل و سستي است. چنان که به اسانيد معتبره از رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم روايت است که فرمود: ايمان نياورده احدي از شما تا اينکه بوده باشم من و اهل بيت من محبوب تر نزد او از جان و فرزند و تمام مردم و چگونه چنين نباشد. و حال آنکه وجود و حيات و دين و عقل و صحت و عافيت و ساير نعم ظاهريه و باطنيه تمام موجودات از پرتو آن وجود مقدس و اوصياي اوست صلوات الله عليهم و چون ناموس عصر و مدار دهر و منير آفتاب و ماه و صاحب اين قصر و بارگاه و سبب آرامي زمين و سير افلاک و رونق دنيا از سمک تا سماک حاضر در قلوب اخيار و غايب از مردمک اغيار در اين اعصار حضرت حجة بن الحسن صلوات الله عليهما است و جامه صحت و عافيت اندازه قامت موزون آن نفس مقدس و شايسته قد معتدل آن ذات اقدس است.
پس بر تمامي خود پرستان که تمامي اهتمامشان در حفظ و حراست و سلامتي نفس خويش است چه رسد به آنان که جز آن وجود مقدس کسي را لايق هستي و سزاوار عافيت و تندرستي ندانند لازم و متحتم است که مقصود اولي و غرض اهم ايشان از چنگ زدن به دامان هر وسيله و سببي که براي بقاي صحت و استجلاب عافيت و قضاي حاجت و دفع بليت مقرر شده چون دعا و تضرع و تصدق و توسل سلامتي و حفظ آن وجود مقدس باشد. و از مضامين ادعيه سابقه و آنچه ذکر نکرديم معلوم مي شود شدت اهتمام و تاکيد در طلب حفظ و سلامتي آن وجود معظم روحنا فداه از شر جن و انس و طول عمر و ساير النعم الهيه دنيويه و اخرويه بلکه گذشت که از سالها قبل ازولادت آن مولود مبارک در عقب نماز و غير آن چنين مي کردند و فرقي نيست در وسيله ميان دعا و صدقه و از اينجاست که سيد جليل علي بن طاوس رحمه الله که افعال و اقوال او در امثال اين مقام مقبول و متبع بلکه برهان و حجت است. در کتاب کشف المحجه بعد او وصاياي چندي به فرزندش و امر به تمسک و راستي در موالات آن جناب فرموده که مقدم دار حوايج آن جناب را بر حوايج خود در وقتي که نماز حاجت مي خواني وصدقه از جانب او را پيش از صدقه از جانب خود و از هر کسي که گرامي است نزد تو و دعا کردن براي آن جناب را پيش از دعا براي خود و مقدم دار آن جناب را در هر چيز که اين عمل وفاست براي او يعني وفاست به عقد بيعت و عهد بندگي که بستي با او و مقتضي استمر اقبال او را بر تو و احسان آن جناب را به سوي تو الخ.
و در کتاب امان الاخطار در ضمن دعايي که براي صدقه دادن وقت سفر کردن ذکر کرده چنين فرمود اللهم ان هذه لک و منک و هي صدقه عن مولانا م ح م د عجل الله فرجه و صلي عليه بين اسفاره و حرکاته و سکناته في ساعات ليله و نهاره و صدقه عما يعنيه امره و ما لا يعنيه وما بضمنه و ما يخلفه.
و مخفي نماند که رسول خدا و ائمه طاهرين صلوات الله عليه به جهت سلامتي و حفظ وجود مقدس خود از بلاياي ارضي و سماوي و جني و انسي براي جلب منافع دنيويه و اخرويه در صبح و شام و نيم شب و اول ماه و اول سفر و غير اينها از حالات و اوقات صدقه مي دادند. و در آن اهتمام داشتند چنان که اخبار آن را در کلمه طيبه استيفا شده با علم ايشان به منايا و بلايا و آجال و ساير حوادث.و هر کدام براي ديگري مي داند و در اين جهت فرقي نباشد در صدقه دادن خود براي دفع بليه يا دادن يکي از رعايا براي فدع آن بليه از آن وجود مقدس جز در دارا بودن اول تمامي شروط تاثير صدقه را و تخلف بسياري از آن در بسياري از صدقه ديگران. و اين مانع نتواند شد از رجحان فعل و اداي تکليف. پس توهم نرود که حضرت حجت عليه السلام مستغني و بي نياز بلکه منزه و مبراست از صدقه رعايا چه اين تکليف از شئون بندگي و اداي حق بزرگي و تربيت آن جناب است. پس هر چه مقام ولي منعم بالاتر و مرتبه رعيت پست تر، اهتمام اين تکليف و ساير آداب و عبوديت بيشتر خواهد بود چنان که بر صاحب داشتن پوشيده نيست.
صدقه دادن برای حفظ وجود مبارک امام عصر علیه السلام
