هشتم از تکاليف عامه رعاياي حضرت صاحب الامر عليه السلام استمداد و استعانت و استکفاء و استغاثت به آن جناب است در هنگام شدايد و اهوال و بلايا و امراض و رو آوردن شبهات و فتنه از اطراف و جوانب و اقارب و اجانب و نديدن راه چاره و طريق افتادن در تنگناي مضيق و خواستن از جانبش حل شبهه و رفع کربه و دفع بليه و سد خله و نشان دادن راه به مقصود را به آن نحوي که خود صلاح داند و تواند به آن متوسل مستغيث برساند حسب قدرت الهيه و علوم لدنيه ربانيه را که داراست. و بر حال هر کس در هر جا دانا و بر اجابت مسئولش توانا بلکه پيوسته فضلش به هر کس به اندازه قابليت و استعداد و مراعات صلاح نظامعباد و بلاد رسيده و مي رسد و از نظر در امور رعاياي خود از مطيع و عاصي وعالم و جاهل و شريف و دني و قوي و ضعيف غفلت نکرده و نمي کند.و خود آن جناب در توقيعي که براي شيخ مفيد فرستادند مرقوم داشتند که ما اگر چه منزل کرديم در مکان خودمان که دور است از مساکن ظالمين بر حسب آنچه به ما نمانده آن را خداي تعالي از صلاح براي ما و براي شيعه مومنين ما در آن مادامي که دولت دنيا براي فاسقين است. پس به تحقيق که علم ما محيط است به خبرهاي شما و غايب نمي شود از علم ماهيچ چيز از اخبار شما و معرفت ما به بلايي که به شما مي رسد.
و شيخ کليني و نعماني و ديگران به سندهاي خود روايت کردند که امير المومنين عليه السلام در يکي از خطبه هاي طولاني خود فرمود بار خدايا لابد است که بوده باشد براي تو حجتها در زمين تو. حجتي بعد از حجتي بر خلق تو که هدايت کنند ايشان را به سوي دين تو و بياموزند به ايشان علم تو را تا اينکه پراکنده نشوند اتباع و اين جج بعضي يا گاهي ظاهرند که کسي اطاعت ايشان را نمي کند يا پنهان ترسان که مرتقب است زمان ظهور خود را اگر شخص او غايب است از مردم در حال آسايش و آرامي ايشان در دولت باطل پس غايب نيست از مردم علم ايشان و آراء يا آداب ايشان در قلوب مومنين گسترده شده و مومنين به آنها عمل کننده اند انس مي گيرند به آنچه وحشت دارند از آن تکذيب کنندگان و ابا مي کنند از آن مسرفين قسم به خداي که اين کلامي است که کيل مي شود بي بها اگر کسي بود که به گوش دل خود آن را مي شنيد پس مي فهميد آن را پس باور مي کرد آن را و پيروي مي کرد آن را بر آن منهاج سير مي کرد. پس به سبب او رستگار ميشد. الخ
و شيخ جليل علي بن حسين مسعودي در کتاب اثبات الوصيه روايت کرده از حضرت ابي محمد امام حسن عسکري عليه السلام که آن جناب فرمود: چون حضرت صاحب عليه السلام متولد شد خداوند تبارک و تعالي دو ملک را فرستاد پس برداشتند آن جناب را و بردند تا سرادق عرش تا اينکه ايستاد در حضور خداوند تبارک و تعالي. پس خداوند فرمود به او مرحبا به تو عطا مي کنم و به تو مي آمرزم و به تو عذاب مي کنم.
و شيخ طوسي رحمه الله در کتاب غيبت روايت کرده به سند معتبر از ابو القاسم حسين بن روح نايب سوم که گفت: اختلاف کردند اصحاب ما در تفويض و غير آن. پس رفتم نزد ابي طاهر بن بلال در ايام استقامتش يعني پيش از آنکه بعضي مذاهب باطله اختيار کنند. پس آن اختلاف را به او فهماندم. گفت مرا مهلت ده. پس او را مهلت دادم چند روز. آنگاه معاودت کردم به نزد او. بيرون آورد حديثي به اسناد خود از حضرت هادي عليه السلام که فرمود:هرگاه اراده نمود خداي تعالي امري راعرضه مي دارد آن را بر رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم آنگاه امير المومنين و يکايک يعني از ائمه عليهمالسلام تا آنکه منتهي بشود به سوي صاحب الزمان عليه السلام. آنگاه بيرون مي آيد به سوي دنيا و چون اراده نمودند ملائکه که بالا برند عملي را به سوي خداوند عزوجل عرض مي شود بر صاحب الزمان عليه السلام آنگاه بر هر يک تا اينکه عرض مي شود بر رسول خداي صلي الله عليه و آله و سلم. آنگاه عرض مي شود بر خداوند عزوجل پس هر چه فرمود مي آيد از جانب خداوند بر دست ايشان است و آنچه بالا مي رود به سوي خداوند عزوجل بر دست ايشان است و بي نياز نيستند از خداوند عزوجل به قدر به هم زدن چشمي.
و سيد حسين مفتي کرکي سبط محقق ثاني در کتاب فدع المناوات از کتاب براهين نقل کرده که او روايت نموده از ابي حمزه از حضرت کاظم عليهالسلام که گفت: شنيدم آن جناب مي فرمايد نيست ملکي که خداوند او را به زمين بفرستد به جهت هر امري مگر آنکه ابتدا مي کند به امام عليه السلام پسم عروض مي دارد آن را بر آن جناب و به درستي که محل ترد و ملائکه از جانب خداوند تبارک و تعالي صاحب اين امر است.
و گذشت در باب سابق در حديث ابو الوفاي شيرازي که رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم فرمود به او که چون درمانده و گرفتار شدي پس استغاثه کن به حجت عليه السلام که او تو را در مي يابد و او فريا درس است وپناه است از براي هر کس که به او استغاثه کند
و شيخ کشي و شيخ سفار درصاير روايت کرده اند از رميله که گفت تب شديدي کردم در زمان امير المومنين عليه السلام پس در نفس خود خفتي يافتم در روز جمعه و گفتم نمي دانم چيزي را بهتر از آنکه آبي بر خود بريزم يعني غسل کنم و نماز کنم در عقب امير المومنين عليه السلام. پس چنين کردم آنگاه آمدم به مسجد. پس چون امير المومنين عليه السلام بالاي منبر بر آمد آن تب به من معاودت نمود پس چون امير المومنين عليه السلام مراجعت نمود و داخل قصر شد داخل شدم با آن جناب و فرمود: اي رميله ديدم تو را که بعضي از تو و به روايتي پس ملتفت شد به من امير المومنين عليه السلام و فرمود اي رميله چه شده بود که تو را ديدم که بعضي از اعضايت در بعضي درهم مي شد؟ پس نقل کردم براي آن جناب حالت خود را در آن بودم و آنچه مرا واداشت در رغبت بر نماز عقب آن جناب. پس فرمود: اي رميله نيست مومني که مريض شود مگر آنکه مريض مي شويم ما به جهت مرض او و محزون نمي شود مگر آنکه محزون مي شويم به جهت حزن او و دعا نمي کند مگر آنکه آمين مي گوييم براي او و ساکت نمي شود مگرآنکه دعا مي کنيم براي او. پس گفتم به آن جناب يا امير المومنين فداي توشوم اين لطف و مرحمت براي کساني است که با جناب تواند در اين قصر خبر ده مرا از حال کساني که در اطراف زمينند. فرمود: اي رميله غايب نيست يا نمي شود از ما مومني در مشرق زمين و نه در مغرب آن.
و نيز شيخ صدوق و صفار و شيخ مفيد و ديگران به سندهاي بسيار روايت کرده اند از جانب باقر و صادق عليهما السلام که فرمودند به درستي که خداوند نمي گذارد زمين را مگر آنکه در آن عالمي باشد که مي داند زياده و نقصان را در زمين پس اگر مومنين زياد کردند چيزي را بر مي گرداند ايشان را و به روايتي مي اندازد آن را و اگر کم کردند تمام مي کند براي ايشان و اگر چنين نبود مختلط مي شد بر مسلمين امور ايشان و به روايتي حق از باطل شناخته نمي شد در تحفه الزاير مجلسي و مفاتيح النجاة سبزواري که هر که را حاجتي باشد آنچه مذکور مي شود بنويسد در رقعه و در يکي از قبور ائمه عليهم السلام بينداد يا ببندد و مهر کند و خاک پاک را گل سازد و آن را در ميان آن گذارد و در نهري يا چاهي عميق يا غدير آبي آندازد که به حضرت صاحب الزمان صلوات الله عليهم السلام مي رسد و او به نفسه متولي بر آوردن حاجت مي شود.
