و در وجه تشبيه آن وجود مقدس به آفتاب زيرا ابر چند وجه گفته‏اند. اول آنکه نور وجود و علم و هدايت و ساير فيوض و کمالات و خيرات به برکت آن جناب به خلق مي رسد و به برکت و شفاعت و توسل به آن جناب حقايق و معارف بر مواليانش ظاهر مي شود و بلاها وفتنه ها از ايشان رفع مي شود چنان که در عصر هر حجتي چنين بوده خداي تعالي مي فرمايد:

و ما کان الله ليعذبهم و انت فيهم[1] رسم خداوندي چنين نيست که خلق را عذاب کند و حال آنکه تو که رحمة للعالميني در ميان ايشان وبه تواتر از آن جناب صلي‏ الله عليه و آله و سلم رسيده که فرمود: اهل بيت من امان اهل زمينند چنانکه ستارگان امان اهل آسمانند. وهر که ديده دلش اندکي به نور ايمان منور شده مي داند که هرگاه ابواب فرج‏ بر کسي مسدود گردد و چاره کار خود را نداند يا مطلب دقيقي و مسئله غامضه اي بر او مشتبه گردد چون متوسل شود به آن جناب به اندازه توسل البته ابواب رحمت و هدايت مفتوح مي گردد.

دوم چنان که آفتاب به ابر محجوب شد با وجود انتفاع خلق به ضوء او در هر آن و منتظر رفع سحاب و کشف حجاب هستند همچنين مخلصين و مومنين موقنين‏ پيوسته در ايام غيبت منتظر فرج هستند و مايوس نيستند و به آن انتظار ثواب عظيم مي برند.

سوم آنکه وجود آن حضرت با وجود سطوع انوار امامت و ظهور آثار ولايت مانند منکر وجود آفتاب است هرگاه محجوب شد به سحاب.
چهارم آنکه ‏چنانکه محجوب بودن آفتاب به سحاب گاه ‏هست که از براي عباد اصلح و انفع است‏ غيبت آن حضرت نيز براي شيعيان با وجود انتفاع به آثار او شايد اصلح باشد از براي بسياري از ظهور آن جناب.