سيد جليل علي بن طاوس در کتاب امان الاخطار فرموده که ما ذکر کرديم در کتاب مودعه في ساعات الليل و النهار اينکه هر ساعتي از روز مختص است به يکي از ائمه عليهم السلام و از براي او دو دعاست يکي از آن دو را نقل کرديم از خط جدم ابي جعفر طوسي رحمه الله عليه و ديگري را از خط ابن مقله. هر يک از آن امامان مثل نگاهبان و حامي است از براي ساعت خود به مقتضاي ‏روايات. پس ساعت اولي از براي مولاي‏ ما علي عليه السلام است و شمردند تا دوازدهم که براي مولاي ما مهدي است صلوات الله عليه و دعا کند انسان‏ در هر ساعتي از آن ساعات به آنچه مخصوص اوست از دعوات چه اينکه روز کامل تابستان باشد يا روز زمستان کوتاه ترين اوقات زيرا که دعاها تقسيم مي شود دوازده قسمت هر چه باشد مقدار روز به مقتضاي اخبار.

پس اگر اتفاق افتاد بيرون رفتن تو براي سفر در ساعت که مختص است به او يکي از ائمه عليهم السلام که حمايت کننده اند و خداوند قرار داده ايشان را سبب ‏براي نجات. پس بگو اين مضمون را که خداوند برسان مولاي من فلان را صلوات‏الله عليه و اسم آن امام را ببر که ما سلام مي فرستيم بر او و اينکه ما توجه مي کنيم به سبب اقبال جناب تو بر او در اينکه بوده نگاهباني ما و حمايت ما و سلامتي ما و کمال سعادت ما ضمان آن به امر تو بر او باشد به هر طرف که توجه کنيم در آن ساعت که گرداندي او را مثل نگاهبان در آن ساعت و مي گويم من هرگاه فرود آمدي در منزلي در ساعتي که مختص است به يکي از ايشان يا کوچ کردي از آن منزل پس سلام کند بر آن امام به آنچه‏ تو را نزديک کند به او و به او خطاب کن در ضمانت آنچه حادث مي شود در ساعت او. پس اگر نه آن بود که خداوند مي خواست اين را از تو، دلالت نمي کرد تو را بر آن. و چون به اين عمل کردي هدايت مي کند تو را خداوند عزوجل به سوي خود و مي شود حرکات و سکنات تو در سفر تو عبادت و سعادت از براي خانه آخرت تو انتهي. و چون کتاب امام موضوع بود براي آداب‏ سفر، لهذا اقتصار فرمود به آنچه متعلق به اوست و آنچه فرموده جاري است در هر شغل و کار دنيوي و اخروي که آدمي خواسته شروع کند در آن.