هفتم شب و روز نيمه شعبان که ولادت با سعادت آن جناب عليه السلام در آن بوده و اين نعمت عظيمه را خداوند در آن به بندگانش عطا فرموده. کافي است در مقام بيان تعظيم و احترام اين وقت شريف آنچه لسان اهل البيت عليهم السلام عالم رباني سيد عي بن طاوس رحمه الله در اقبال گفته که بدان که مولاي ما مهدي صلوات الله ‏عليه کسي است که اطباق کردند اهل صدق‏ا ز کساني که اعماد بر ايشان هست به اينکه پيغمبر خدا صلي الله عليه و آله و سلم بشارت داده امت را به ولادت آن جناب و بزرگي انتفاع مسلمين به رياست او و دولت او و ذکر نمود شرح کمال او را و آنچه خواهد رسيد به آن حال جلالت او به مقامي که ظفر نيافته ‏بر آن پيغمبري گذشته و نه وصي لاحقي و نرسيده به آن ملک سليماني که حکم کرد در ملک خود بر جن و انس. زيرا که سليمان عليه السلام چونکه گفت هب لي ملکا لا ينبغي لاحد من بعدي[1] .

خداوند اعطا کن به من ملکي که سزاوار نباشد براي احدي بعد از من در جوابش نفرمودند که سوال تو را اجابت کرديم در اينکه عطا نکنيم احدي را بعد از تو بيشتر از آن و جز اين نيست که خداوند جل جلاله فرمود: فسخرنا له ‏الريح تجري بامره رخاء حيث اصاب، و الشياطين کل بناء و غواص، و آخرين مقرنين في الاصفاد[2].

باد و شياطيني را ذلي و مسخر امر و نهي کرديم و مسلمين اجماع کردند بر اينکه به محمد سيد المرسلين و خاتم النبيين صلي الله عليه و آله و سلم داده شده از فضل عظيم و مکان جسيم چيزي که داده نشده به احدي از پيغمبران در هيچ زمان و نه سليمان و اينکه مهدي صلي الله عليه و آله و سلم خواهد آمد در آخر الزمان در حالتي که منهدم شده ارکان دين انبياء و مندرس شده آثار مراسم اوصيا و منطمس شده آثار انوار اوليا پس پر مي کند زمين را از عدل وداد و حکمت چنان که پر شده از جور و جهل و ظلم. و خداي تعالي پيغمبر خود محمد صلي الله عليه و آله و سلم را فرستاد که تجديد نمايد ساير مراسم انبيا و مرسلين را و زنده کند معاليم‏ صادقين از اولين و آخرين را و نرسيد که احدي از ايشان صلوات الله عليهم که برخاسته باشد براي جمع کار ايشان بعد از مندرس شدن آن و رسيده باشد به ‏آنچه مي رسد به آن مهدي صلي الله عليه و آله و سلم. و ذکر نموده ابو نعيم حافظ و غير او از رجال مخالفين و ذکر کرده ابن المنادي در کتاب ملاحه. و او در نزد ايشان ثقه و امين است و ذکر کرده ابو العلا ي همداني که براي اوست مقام عالي. ذکرنموده شيعه آن جناب عليه السلام از آيات ظهورش و انتظام امورش از سيد المرسلين صلي الله عليه و آله و سلم آنچه که نمي رسد به آن احدي از عالميان و اين از جمله آيات خاتم النبيين صلي الله عليه و آله و سلم تصديق آنچه مخصوص فرمود خداي تعالي آن جناب را به آن که آن از فضايل اوست در کلام خود ليظهره علي الدين ‏کله که دين نبي خود را غايب خواهد فرمود بر جميع دينها. پس سزاوار است‏ که بوده باشد تعظيم اين شب به جهت دلالت آن حضرت در نزد مسلمين که معروفند به حقوق امامت او به اندازه آن چه که ذکر فرمود جد او محمد صلي الله عليه و آله و سلم و بشارت داده به او اهل سعادت از امت خود چنان که اگر ظلمت فرو مي گرفت مسلمانان را و مشرف مي شد بر ايشان لشکر دشمنان ايشان يا احاطه مي کرد به ايشان نحوست گناهنان ايشان پس خداي تعالي پديدار مي کرد مولودي را که فک مي کرد از دل عبوديت و متمکن مي کرد هر دست بسته را از حق خود و عطا مي کرد هر نفسي را آنچه مستحق بود به جهت سابقه اعمال خود و مي گسترايد از براي خلايق در مغارب و مشارق بساطي که اطراف آن يکسان و اکناف آن بي پايان و اوصاف آن نيک و پسنديده مي بود و مي نشاند جمعيع را بر آن نشاندن پادشاه کريم رحيم زير دستان خود را تا بنماياند به ايشان از مقدمات آيات مسرت و نشان نيکيها درد از سعادت بي زوال شهادت دهد حاضر آن براي غايب از آن و بکشاند گردنها و دلها را به سوي طاعت بخشنده آنها.

پس هر آينه بايد برخيزد هر انسان در اين شب به قدر شکر آنچه خداوند جل جلاله منت گذاشته بر او به اين سلطان‏ و قرار داده او را از رعاياي آن جناب‏ و ذکر شدگان در ديوان عسکر او و ناميده شدگان از اعوان بر استحکام اسلام و ايمان و استيصال کفر و طغيان ‏و عدوان و کشاندند سر اوقات را در تمام جهات از آنجا که آفتاب طلوع نمايد تا به آنجا که غروب کند. و قرار دهد از خدمت خود براي خداوند جل‏ جلاله که که اجسام وفا نکند براي افائد آن و خدمت براي رسولش که سبب اين ولادت و سعادت و شرف رياست بود وخدمت براي آباء طاهرينش که اصل و اعوان او بودند بر اقامت حرمت آن و خدمت آن و خدمت براي آن جناب به آنچه ‏واجب است بر رعيت از براي مالک زمان امور او و آنکه قيم است بر کارهايش که آن را مستقيم کند و به سعادتش رساند. و نمي يابم که قوه بشريه قادر باشد بر قيام حقوق معظمه مرضيه مگر به قوتي از قدرت ربانيه، پس بپادارد هر بنده نيکبخت به قدر طاقت خود آنچه را که خداوند به او انعام فرموده او قوت و اجتهاد.