مسرور طبّاخ مي گويد:

با تنگدستي عجيبي رو به رو شدم به همين جهت، نامه اي به حسن بن راشد نوشتم و جريان حال خود را بازگو نمودم، آنگاه به خانه او رفتم، تا نامه را به او برسانم، ولي وي در خانه نبود. نا اميد بازگشتم و به طرف شهر براي ملاقات با ابي جعفر، عثمان بن سعيد ـ اوّلين نايب خاص امام زمان (عليه السلام) ـ رفتم.

وقتي به دروازه شهر رسيدم، مردي در کنار من قرار گرفت به گونه اي که چهره او را نمي ديدم. دست مرا گرفت وکيسه سفيدي رابا احتياط به من داد.

وقتي به کيسه نگاه کردم ديدم روي آن نوشته: دوازده دينارِ مسرور طبّاخ! [1] .