ابوعبداللّه بن صالح مي گويد:

در يکي از سالها به بغداد رفتم. هنگامي که مي خواستم از بغداد خارج شوم از امام زمان (عليه السلام) توسط نائب خاصشان اجازه خروج خواستم.

ايشان اجازه نفرمود، و کاروان حرکت کرد، من بيست و دو روز در بغداد ماندم، روز چهارشنبه اي، اجازه خروج يافتم. و امر فرموده بودند که: خود را به قافله برسان!

من از اين که بتوانم خود را به قافله برسانم، نااميد شده بودم، در عين حال حرکت کردم و به نهروان رسيدم، ديدم قافله آنجا توقف کرده است. همين که به شترم آب و علف دادم، قافله حرکت کرد، و من هم حرکت نمودم و چون حضرت مرا دُعا فرموده بودند که سلامت باشم، الحمداللّه هيچ اتّفاق بدي برايم نيفتاد. [1] .