احمد بن ابراهیم می گوید:

در سال 262 هجری قمری به خدمت حکیمه خاتون، دختر امام جواد (ع) و خواهر امام هادی (ع) و عمه امام حسن عسکری (ع) شرفیاب شدم و از پشت پرده ای با ایشان گفت و گو می کردم. از جمله، از مذهب وی پرسیدم.
او یک یک ائمه را نام برد. وقتی به نام مبارک حجه بن الحسن (ع) رسید، گفتم: خداوند مرا فدای شما کند، او را دیده و ایمان آورده اید و یا تنها خبر از وجودشان دارید؟
فرمود: از نامه ای که امام حسن عسکری (ع) به مادرش نوشته بود، خبردار شده ام. وقتی هم که از مادرش سئوال کردم بچه کجاست؟
گفت: پنهان است.

عرض کردم: اکنون شیعه باید به کجا پناه ببرد؟

فرمود: به مادر بزرگ حضرت حجه بن الحسن (ع) یعنی مادر امام حسن عسکری (ع).

عرض کردم: در این که امام حسن عسکری (ع) به زنی وصیت نموده است، به چه کسی اقتدا کرده است؟

فرمود: به امام حسین (ع)، چنان که ایشان به خواهرش زینب (ع) وصیت نمود. به طوری که علومی که از حضرت سجاد (ع) ظاهر می شد از ناحیه حضرت زینب (ع) بود، و اباعبدالله (ع) این کار را برای حفظ جان فرزند و جانشین خود علی بن حسین (ع) انجام داده بود.

آنگاه فرمود: تو از آنهایی هستی که روایات مأثوره را خوب می شناسی. آیا برای شما روایت نکرده اند که نهمین فرزند حسین (ع) کسی است که میراثش را در زمان حیاتش تقسیم می کنند؟ [1]