اسماعیل بن علی می گوید:

هنگامی که امام حسن عسکری (ع) در بستر شهادت بود، به عیادت آن بزرگوار مشرف شدم. در محضر آن حضرت بودم که به خادم خود «عقید» [1] فرمود: ای عقید! کمی برایم جوشانده مصطکی تهیه کن!
او نیز مشغول تهیه جوشانده شد. در این حال، نرجس خاتون همسر امام حسن عسکری (ع) و مادر امام زمان (ع) نیز تشریف آورد. وقتی عقیده ظرف جوشانده را به حضرت (ع) تقدیم کرد، ایشان سعی کرد که آن را بنوشد ولی دستان مبارکش چنان می لرزید که ظرف به دندان های نازنینش می خورد، امام (ع) ناچار ظرف را کنار نهاده، به عقید فرمود: وارد آن اتاق شو! طفلی را می بینی که در سجده است، او را به نزد من بیاور.
عقید می گوید: وقتی وارد آن اتاق شدم، طفلی را دیدم که در سجده است و انگشت اشاره خود را به سوی آسمان گرفته است.
من سلام کردم و او نماز خود را کوتاه نمود.
عرض کردم: مولایم، شما را می طلبد.
در این حال نرجس خاتون (ع) نیز وارد شد، و دست او را گرفته و به اتفاق به نزد حضرت (ع) برگشتیم.

وقتی آن طفل را به خدمت امام (ع) آوردند، در زیبایی او دقت کردم. چهره ای چون مروارید سفید داشت، موهایش کوتاه و مجعد و میان دندان هایش باز بود.
وقتی چشم امام حسن عسکری (ع) به او افتاد، گریست و گفت: ای آقای اهل بیت! کمک کن تا این آب را بنوشم که به زودی به جوار رحمت پروردگار خواهم پیوست.
آن طفل، ظرف جوشانده مصطکی را برداشت و به لب های امام حسن عسکری (ع) نزدیک نموده و ایشان نوشیدند.
وقتی حضرت (ع) جوشانده را میل نمود، فرمود: مرا برای نماز آماده کنید!
آن طفل دستمالی در دامن امام (ع) پهن کرد و کمک نمود تا حضرت (ع) وضو گرفته و مسح نمود. آنگاه امام حسن عسکری (ع) رو به آن طفل نموده و فرمود:
فرزندم! تو را بشارت می دهم که همانا تو صاحب و امام زمانی، و آن که او را «مهدی» می نامند تو هستی، و حجت خدایی در روی زمین و فرزند و جانشین من هستی، و از من متولد شده ای، و نامت «م ح م د ابن حسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب» است. و از فرزندان خاتم الانبیاء محمد (ص) هستی، و تو خاتم امامان طاهرین هستی.
رسول خدا (ص) ظهور تو را بشارت داده، و او تو را نام گذاری نموده، و کنیه عطا فرموده است، و پدرم نیز به همین ترتیب از من پیمان گرفته است همان طور که خود از پدران طاهرین گذشته ات آن را به ارث برده است که درود خداوند، پروردگار حمید و مجید بر اهل بیت باد».
امام حسن عسکری (ع) بعد از بیان این سخنان، وفات کرد. [2]