در تفسير آيه 33 سوره انفال از امام باقر (عليه السلام) روايتي نقل شده، که ذکر آن در اينجا مناسب است.

جابر بن يزيد جعفي مي گويد: به امام باقر (عليه السلام) عرض کردم:

«لأيّ شيء يحتاج إلي النبي والإمام؟

فقال: لبقاء العالم علي صلاحه، و ذلک إنّ اللّه عزّوجلّ يرفع العذاب عن أهل الأرض إذاکان فيها نبيّ أوإمام، قال اللّه عزّوجلّ: «وَمَا کَانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنتَ فِيهِمْ» [1] و قال النبيّ (صلي الله عليه وآله وسلم): النجوم أمان لأهل السماء و أهل بيتي أمان لأهل الأرض.

ثمّ قال (عليه السلام): يعني بأهل بيته الأئمّة (عليهم السلام) الّذين قرن اللّه عزّوجلّ طاعتهم بطاعته». [2] .

«علت نياز به پيامبر و امام چيست؟

حضرت فرمودند: استوار ماندن جهان و تباه نشدن آن. زيرا خداوند، عذاب را از اهل زمين بر مي دارد مادامي که پيامبر و امام در آن باشد. چنانکه خداوند مي فرمايد: «تا تو در ميان آنها هستي، خداوند آنها را عذاب نخواهد کرد». و پيامبر نيز فرموده است: ستارگان موجب امنيّت براي اهل آسمان هستند و اهل بيت من موجب امنيّت و امان براي اهل زمين.

سپس امام باقر (عليه السلام) فرمودند: منظور پيامبر (صلي الله عليه وآله وسلم) از اهل بيت، کساني هستند که خداوند اطاعت آنان را مقرون به اطاعت خودش فرموده است». [3] .