يکي ديگر از ثمرات و فوايد مهمّي که بر وجود امام در ميان بندگان خدا مترتّب است، اين است که وجود شخصيّتي بزرگ و ملکوتي و معصوم که آگاه از حال مردم است، در ميان افرادي که اعتقاد به امامت و رهبري وي دارند و او را از هر کس ديگر نسبت به خود مهربان تر و دلسوزتر مي دانند، موجب دلگرمي و قوّت روحي براي آنها است، و هر نوع يأس و نوميدي را از ايشان دور مي کند و آنان را به آينده اي روشن و ارزشمند اميدوار مي سازد؛ اميدي که در انتظار دميدن صبح دولت کريمه و عدالت گستر وي لحظه شماري مي کنند و توفيق درک حضور حضرتش را از خداوند متعال درخواست مي نمايند.

به عبارت ديگر، وجود امام، نقطه اتّکايي است براي بندگان خدا که در هنگام مواجه شدن با حوادث هولناک، به وي پناه برند و به عنوان پناهگاهي چاره ساز و آرام بخش از وجود امام منتفع گردند و به تلاش وکوشش خويش در راستاي نيل به اهداف الهي و اسلامي ادامه دهند.

از اميرالمؤمنين (عليه السلام) نقل شده است که فرمودند:

«کنّا إذا احمرّ البأس اتّقينا برسول اللّه، فلم يکن أحدٌ منّا أقرب إلي العدوّ منه؛ ما در هنگام شدايد و سختي هاي جنگ و محاربه با دشمنان خدا، به پيامبر پناه مي برديم. آن حضرت از همه ما به دشمن نزديک تر بود». [1] .