روایاتی که از پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار (ع) درباره غیبت حضرت مهدی (ع) رسیده، امکان بهره مندی از وجود آن حضرت را در عصر غیبت، مانند بهره بری از نور خورشید هنگامی که خورشید در پشت ابرها نهان است، دانسته است [1] و حتی این معنی را خود حضرت نیز در پاسخ به بعضی از افراد فرموده اند.
«و اما وجه الانتفاع بی فی غیبتی فکالانتفاع بالشمس اذا غیبتها عن الابصار السحاب» [2]
اما چگونگی بهره مندی به واسطه من در ایام غیبتم، مانند بهره مندی از نور خورشید است مادامی که ابرها آن را از چشمان مردم پوشیده باشد.
و از جمله امدادهای غیبی حضرت به جامعه شیعه، عنایت خاص آن بزرگوار به شیعیان است. چنانچه در توقیعی که از ناحیه مقدسه حضرت برای شیخ مفید (ره)، رسیدهف چنین آمده است:
«انا غیر مهملین لمراعاتکم ولا ناسین لذکرکم ولولا ذکل لنزل بکم اللاواء و اصطلمکم الاعداء» [3]
ما همیشه مراعت شما را می نمائیم و به یاد شما هستیم و گرنه هر آینه دشواریها و گرفتاریها بر شما فرو می ریخت و دشمنان شما را لگدمال می کردند.
از این جملات محبت آمیز حضرت استفاده می شود که پیوسته امدادهائی پربرکت از ناحیه آن بزرگوار به ما می رسد.