از مباحث گذشته به خصوص جرياناتي که نقل شد، اين گونه نتيجه گرفتيم که در غيبت کبراي وليّ عصر (عليه السلام) نيز ارتباط بين آن حضرت و شيعيان به کلّي قطع نشده است و در مواردي که مصلحت ايجاب کند و خداوند متعال اجازه و رخصت عنايت فرمايد، افرادي موفّق به درک سعادت ديدار آن حضرت مي شوند.

لکن بايد توجّه داشت که در اثر مصالح و حکمت هايي که در غيبت آن بزرگوار هست، به طور غالب، اين تشرّفات به گونه اي است که انسان در آن هنگام، به حضور حضرت توجّه ندارد و بعد با توجّه به شواهد به اين موضوع توجّه و التفات پيدا مي کند مگر در موارد نادري مانند بعضي از بزرگان و افراد شايسته از شيعيان مخلص و پرهيزکار که نمونه اي از آن را ذکر کرديم. البته اين گونه نيست که هرکس ادّعاي چنين افتخاري را نمود، پذيرفته شود.

در خاتمه با ذکر فرازي از دعاي زمان غيبت، اين گفتار را به پايان مي بريم و از خداوند مي خواهيم که ما را هميشه مشمول عنايات خاصه وليّش حضرت حجّة بن الحسن العسکري (عليه السلام) بفرمايد:

«اللهمّ عرّفني نفسک، فإنّک إن لم تعرّفني نفسک، لم أعرف نبيّک، اللهمّ عرّفني نبيّک، فإنّک إن لم تعرّفني نبيّک، لم أعرف حجّتک، اللهمّ عرّفني حجّتک، فإنّک إن لم تعرّفني حجّتک، ضللت عني ديني، اللهمّ لاتمتني ميتة جاهليّة ولا تزغ قلبي بعد إذ هديتني، اللهمّ فکما هديتني بولاية من فرضت طاعته عليّ من ولاة أمرک بعد رسولک صلواتک عليه وآله حتّي واليت ولاة أمرک أمير المؤمنين والحسن والحسين وعليّاً ومحمّداً وجعفراً وموسي وعليّاً ومحمّداً وعليّاً والحسن والحجة القائم المهديّ صلوات اللّه عليهم أجمعين».