بسمه تعالی

هر چند سخن درباره خاتم الاوصیاء، حضرت بقیه الله (عج) با وسعت دید و ظرفیت کوچک و محدود ما زمینیان کاری است دشوار، اما باید پایه های آن را دقیق و استوار بنا کرد.

هر چند درباره آن آفتاب سپهر امامت و علت ایجاد دایره خلقت، به هر زبان سخن گفتن، دل نشین و زیباست، اما بایسته است این معرفی در پرتو وحی باشد و آن سان که خود به معرفی حضرت خویش زبان مبارک گشوده اند، قلم را چرخاند و شیوه سخن را استوار ساخت.

گاهی انسان، سالها متن دعا یا فرمایشات ائمّه معصومین (علیه السلام) را می خواند ولی هرگز با دقت و فراست به آن نمی اندیشد. و گاهی یک جمله از فرازهای زیبای مناجاتهای آن بزرگواران یا فرمایشات پر بهای آنان دریچه نوینی را به روی انسان می گشاید و سیر اندیشه های او را تغییر می دهد و او را در برابر جهان جدیدی از دانش و بینش قرار می دهد. و زمانی با توجه به ژرفای عمیق یکایک کلمات آنان، روزنه ای به گسترۀ ناشناخته دانش و بینش گشوده می شود و آن چنان معنایی نهفته در هر کلمه را در بلندای دانش می بیند که هر چه آن را بیشتر می کاود، به گستردگی آن بیشتر پی می برد و در جان و روانش و در تار و پود وجودش رسوخ می کند. «آفتاب در غربت» حکایتی است جانسوز از غربتِ آفتاب در پشت ابر مانده، آن ماء معین الهی، آن منتظر مقتدر اروحنافداه.

حکایتی است از غربت، تنهایی و طرد شدن عزیزی که امام باقر (ع) در توصیف حضرتش می فرمایند: «اِنَّ الشَّریدَ الطرید الوحید الفرید»

تذکاری است با سوختگان محبت آل رسول (ص) تا آن اقیانوس بی کرانه علم و قدرت الهی، در بعد غربت و تنهاییش بیشتر مورد تأمل قرار گیرد.

باشد تا دلدادگان آستان قدس ولایت علوی و سر سپردگان ولایت مهدوی را در یاری و خدمت و عرض ارادت به حضرتش مددکار باشد و روان پاک خاتم الانبیاء (ص) را خرسند سازد. به قول قاآنی شیرازی:

غمگین شود بهر چه تو غمگین شوی، رسول

شادان شود بهر چه تو شادی شوی، خدا


ناشر