السلام علیک یا بقیه الله

السلام علیک یا اباصالح المهدی

اسلام علیک یا معزَّ الاولیاء و مُذلَّ الاعداء

سلام بر تو ای امام، ای جان جانان، ای عزیز عزیزان، ای ماه تابان، و ای خورشید پشت ابر.

سلام بر جد غریب و مظلومت، سرور شهیدان عالم، همو که در زیارتش «غریب الغرباء» خوانده می شود.[1] و تو «غربت» را از آن شهید مظلوم به ارث برده ای!

مولای من، گمان نمی کردیم روزی فرا رسد که بخواهیم از «غربت» شما سخن بگوئیم. مگر می شود کسی که همه هستی به طُفیل او و برکت وجودش برپاست، و مؤمن و کافر از کنار سفره او روزی می خورند، ناشناخته بماند؟! مگر ممکن است آ« که همه انبیاء و اولیای خدا چشم انتظار قدومش هستند. فراموش گردد؟! مگر می توان باور کرد که سرچشمه آب حیات و اقیانوس بیکران رحمت الهی، بی استفاده بماند؟! و مگر می توان پذیرفت که انتقام گیرنده خون خدا، همچون جدّ شهیدش، غریب و مظلوم واقع شود؟

سخن گفتن از غربت شما چقدر سخت و دشوار است! ای کاش، خورشید عالم تابِ وجود شما از پس ابرهای غیبت آشکار می شد تا دیگر کسی شما را غریب نمی خواند و این کتاب هم هرگز منتشر نمی شد!

ای کاش چنین روزی فرا نمی رسید که دوستان شما دور هم جمع شوند و در غربت شما اشک ماتم بریزند!

خدایا چه می شود که آن محبوب دلها و آن غری الغرباء را آشکار کنی تا دلباختگانش در سالروز میلادش به جای اشک غم، گریه شوق بر دیدگانشان ظاهر شود و در جنش های میلاد پرشکوهش به جای آن که از غربت او سخن بگویند، به تماشای جمال دلربایش بنشینند و به عزت و سربلندی مولایشان برجهانیان افتخار کنند و به زبان مترنمّ شوند: «دیدید بالاخره مولای ما آمد!» سپس همۀ عالم را دعوت کنند که: «بیائید مولای ما را مشاهده کنید! آیا چنین مولایی تاکنون دیده اید؟!» و بدین سان زمان مظلومیت آن یگانه دوران و جان جانان بِسَر آید و همه جا صحبت از آقایی و عزت آن عزیز بر زبانها افتد.

هنوز هم امیدواریم که خجسته ظهور مولای سربلند ما، اشکهای دیدگان ماتم زده در غم غربت ایشان را بخشکاند و لبخند شوق را بر لبان شیفتگانش بنشاند.

بارالها! این امید را در ما لحظه به لحظه افزون گردان و حسرت درک چنین روزی را بر دلهای ما مگذار.

مولای من، وقتی سخن از غربت شما به میان می آید، بسیاری آن را صرفاً امری احساسی و مبالغه آمیز تلقی می کنند، دریغا! که بضعی شیعیان هم از غربت شما غافل هستند و لازم است برای آنها اثبات شود که شما غریب هستید! و این خود نشانۀ دیگری از «غریب الغرباء» بودن شماست. پس شما در میان غریبان هم غریب هستید! و قلم تاب آن را ندارد که درباره این حقیقت تلخ چیزی انگارد.

اما چه می توان کرد؟ باید این تلخی ها را بازگو کرد تا خفتگان بیدار شوند، فکرها زنده گردد، دلها بسوزد، اشکها بر گونه ها بغلتد و دستها به سوی پروردگار عالم برآید که:

اللّهُمَّ عَجَّلْ فَرَجَ مَولانا صاحِبَ الزَّمانِ صَلَواتُ اللهِ عَلَیهِ.

خدایا درد محرومیت از امام زمان (ع) و یتیمی در زمان غیبت چنان خو گرفته ایم که به محبوب خودت رحم کن و ایشان را از این مظلومیت و بی کسی خارج گردان!

مدتها بود که حدیثی درباره امام عصر (ع) مرا به تأمل وا می داشت. این حدیث از حضرت موسی بن جعفر (ع) نقل شده که در توصیف فرزند عزیزشان فرموده اند:

هُوَ الطَّریدَ الْوَحیدُ الْغَریبُ ... [2]

او طرد شده تنهای غریب است...

در این اندیشه بودم که آیا واقعاً امام زمان ما تنها و غریب هستند؟ و اگر نخواهیم فرمایش معصوم (ع) را حمل بر مسامحه و مبالغه گویی کنیم، چه معنی یا معانی می توانیم برای آن قاتل شویم؟

آنچه در این کتاب ملاحظه می کنید، نتیجه لطف و عنایت خود امام عصر (ع) درباره این موضوع است که به برکت دستگیری آن امام عزیز از دوستان و همکاران اینجانب حاصل شده است. امیدوارم خداوند توفیق شکرگزاری نسبت به این نعمت گرانقدر را به همه ما عنایت فرماید.

کتاب مجموعاً در چهار بخش تنظیم شده است. بخش اول درباره شکر نعمت های بی شمار پروردگار است که در آن معانی دقیق شکر و مراتب آن، و نیز شکر واسطه های نعمت و عجز از شکر خداوند، مورد بحث قرار گرفته است، این بخش مستقلّ از سایر مباحث کتاب، قابل مطالعه و تدریس است.

در بخش دوم: نخست تذکراتی درباره نعمت وجود امام عصر (ع) به عنوان بزرگترین تطبیق پروردگار، داده شده است و سپس مطالب بخش اول را بر این نعمت بی نظیر تطبیق داده ایم و انواع شکر گزاری را نسبت به ایشان مطرح کرده ایم.

بحث درباره معانی مختلف غربت امام زمان (ع)، بخش سوم کتاب را تشکیل می دهد.

هر یک از فصول این بخش به یکی از معانی «غریب» اختصاص یافته، سپس ارتباط آن معنا با یکی از مراتب شکر بیان شده است، تا معلوم شود که هر مرتبه از ناشکری نسبت به نعمت امام عصر (ع)، منتهی به یکی از معانی غربت ایشان می گردد. بحث انتقام گرفتن حضرت مهدی (عج) از کشندگان سیدالشهداء (ع) هم به مناسبت توضیح حدیث امام هفتم (ع) در این بخش آمده است.
بخش پایانی کتاب، به «یاری امام غریب» اختصاص دارد. در این بخش متناظر با مراحل مختلف شکر، انواع یاری کردن امام عصر (ع) به منظور خارج کردن ایشان به طور نسبی از غربت، مورد بحث قرار گرفته و در انتهای آن، بالاترین مرتبه یاری امام غریب از طریق یاری کردن امام حسین (ع) مطرح شده است.

امید است مطالعه دقیق کتاب برای همه ما، نتایج زیر را در بر داشته باشد:

اول – این که قدر نعمت وجود امام عصر (ع) و راه های اداری شکر آن را بیش از گذشته بشناسیم.

دوم – اعتراف و اقرار کنیم به این که قدرشناسی از آن امام عزیز بسیار کم و ناچیز بوده است. و در نتیجه «غریب» بودن حضرت را به همه معانی آن وجدان و احساس کنیم.

سوم – بدانیم که از چه راه هایی می توانیم با اعتقاد و عمل صحیح خود، از غربت ایشان بکاهیم، و از این طریق قدیم در راه تعجیل فرج امام خود برداریم.

چهارم – از طریق آشنایی و عمل به آنچه در وصف یاران امام زمان (ع) آمده است، بکوشیم تا لیاقت یاری ایشان را در زمان غیبت و ظهورشان پیدا کنیم.

پنجم – با الگو قرار دادن شهدای کربلا، سعی کنیم خود را در زمره فدائیان سید الشهداء (ع) قرار دهیم و از این طریق به صف یاران مخلص حضرت بقیه الله (عج) بپیوندیم.

لازم به ذکر است که مطالب کتاب ابتدا در جمع عده ای از دلسوختگان و شیفتگان امام غریب (ع)، به صورت تدریس مطرح گردید و سپس با همیاری و تحمل زحمات توانفرسای بعضی از ایشان، به صورت فعلی تهیه و تنظیم شده است. خداوند ان شاء الله اجر و پاداش این مشتاقان با اخلاص امام عصر (ع) را، معرفت و محبت و نصرت آن عزیز قرار دهد و چنین توفیقاتی را روز به روز بر آنها بیفزاید.
از خوانندگان عزیز تقاضا می کنم برای همه کسانی که در تدوین این مجموعه همکاری داشتند که بنده کمترین آنها هستم از خداوند توفیق اعتماد و عمل به مطالب این کتاب را طلب کنند و از جان و دل بخوانند:

یا صاحِبَ کُلَّ غَریبٍ یا مُونِسَ کُلَّ وَحیدٍ یا مَلْجَأَ کُلِّ طَریدٍ[3] عَجَّل فَرَجَ الغَریبِ الوَحیدِ الطَّریدِ

واجْعَلنا مِن اَعْوانِهِ و اِنْصارِهِ و الذّابّینَ عنه و المُسارِعینَ الیه فی قًضاءِ حَوائِجِهِ حَوائِجِهِ و المُمْتًثِلینَ لِاَوامِره و الُحامِینَ عنه و السّابِقینَ اِلی اِرادَتِهِ و المُسْتَشْهَدینَ بَیْنَ یَدَیْهِ

فاطميه 1421

شهريور ماه 1379

سيى محمد بنی هاشمی