در ادامه دعا، امام سجاد (ع) دو نعمت بزرگ خدا را مطرح کرده و به خاطر آنها به درگاه الهی شکر می گزارد:

الَحَمدُللهِ عَلی ما عَرَّفَنا مِن نَفسِهِ وَ اَلهَمنا مِن شُکرِهِ

خدا را حمد که خود را به ما شناسانده، و شکر خود را به ما الهام نموده است.

بدون شک، بزرگترین نعمت خدا بر بندگان، این است که خود را به آنها شناسانده است. و پس از آن، نعمتِ «الهام شکر» به آنهاست.
اگر خدا معرفت حمد خود را به ما نداده بود و شکرش را به ما الهام نکرده بود، همین «معرفت خدا» را هم نعمت نمی دانستیم، و نمی فهمیدیم که خدای سبحان، چه لطفی به ما کرده و چه منتی بر ما نهاده، که معرفتش را به ما عطا کرده است. و در نتیجه، شکر این نعمت بزرگ را به جا نمی آوردیم. بنابراین باید فهم و درک انسان به حدی برسد که معرفت حمد خدا را پیدا کند. البته با تکلف و به صورت مصنوعی، نمی توان به این معرفت دست یافت، بلکه این معرفت، میوه درخت وجود انسان است که ریشه اش همان فهم و عقل اوست. و ثمره این درخت، ارزش قائل شدن برای شکر خدا می باشد. کسی که معرفت حمد پروردگارش به او عطا شده، نعمت بودن نعمت را تشخیص می دهد و به لطف الهی در مرتبه انسانیت قرار می گیرد، چرا که دارای فهم و عقلی می شود که حیوان فاقد آن است و برای ولی نعمت خود ارزش قائل شده، و شکر او را بر خود، لازم و واجب می شمارد.