امام کاظم (ع) در دعای جوشن صغیر، ما را نسبت به این وظیفه تنبهّ داده اند:

اِلهی وَکَم مین عَبدٍ اَمسی وَ اَصبَحَ سَقیماً مُوجعاً مُدنِفاً فی اَنینٍ وَ عَویلٍ، یتقلب فی غمه ولایجد محیطاً ولا یسیغٌ طَعاماً ولا یستعذب شراباً ولایستطیعٌ ضَراً ولا نفعاً، و هُوً فی حسرهٍ و ندامهٍ، و انا فی صحهٍ من البدن و سلامهٍ من العیش، کلُّ ذلک منک، فلک الحمد یارب من مقتدرٍ لایغلبُ و ذی اناهٍ لایعجل، صل علی محمدٍ و آل محمدٍ واجعلنی لأنعمک من الشاکرین ولآلائک من الذاکرین [1]

الهی چه بسیار است بنده ای که صبح و شام را با شدت بیماری و درد، در ناله و شیون به سر می برد. در غم و غصه های خود می غلطد، بدون آن که راه فراری از آنها پیدا کند.

غذای لذیذ و آب گوارایی از گلویش پائین نمی رود، نه ضرری را می تواند از خود دفع کند و نه این که فایده ای برای خویش جلب نماید. و در پشیمانی و حسرت به سر می برد. و این در حالی است که من بدن سالم و زندگی راحت و بدون درد دارم. حمد سزاوار توست ای توانای شکست ناپذیر و بردبار بدون شتاب، بر پیامبر و اهل بیت او درود بفرست و مرا از شکرگزاران نسبت به نعمت هایت و از یاد کنندگان الطاف خود قرار بده.

و در فراز دیگری از این دعا چنین عرضه داشته اند:

اِلهی وََکَم مِن سَحائِبِ مَکروُهٍ قَد جَلَّیتَها، وَ سَماءِ نِعمَهٍ اَمطَرتَها وَ جَداوِلِ کَرامَهٍ اَجرَیتُها وَ اَعیُنِ اَحداثٍ طَمَستهَا وَ ناشِئَهٍ رَحمهٍ نَشَرتَها وَ جُنَّهِ عافِیهٍ البَستَها وَ غَوامِرِ کُرُباتٍ کَشَفتَها و اُمُورٍ جارِیَهٍ قَدََرتها اِذ لَم یُعجِزکَ اِذ طَلَبتَها وَ لَم تَمُتتعُ عَلَیکَ اِذ اَردَتهَا، فَلَکَ الحَمدُ یارَبَّ مِن مُقتَدِرٍ لایُغَلَبُ وَ ذی اَناهٍ لایَعجَلُ، صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ و آلِ مُحَمَّدٍ وَ اجعلنی لأنمک من الشّاکِرینَ وَ لآلائِک مِنَ الذّاکِرینَ [2]

الهی چه بسیار امور ناپسندی که چون ابرهای متراکم در آمده بود، ولی تو آنها را برطرف نمودی. و چه بسیار نعمت هایی که از آسمان بر من فرو باریدی، و جویبارهای کرامتی که جاری کردی و چشمه های حوادث (ناگواری) که خشک نمودی، و نهال رحمتی که نشر دادی، و سپر عافیتی که (بر تن ما) پوشاندی، و گردابهای گرفتاری که بر طرف ساختی، و امور جاری که مقدر کردی، چون هر یک را خواستی از قدرت و توان تو خارج نبوده و هیچ کدام از اراده تو سرپیچی نکردند. پس سپاس تو را سزاست ای توانای شکست ناپذیر و بردبار بی شتاب، بر محمد و آل محمد درود بفرست و مرا از شکرگزاران نعمت هایت و از یاد کنندگان الطاف خود قرار بده.
در فرازهای فوق، حضرت امام موسی بن جعفر (ع) با تذکر دادن به بعضی از نعمت های الهی، ما را نسبت به لزوم شکر متنبه ساخته اند. هر انسان عاقلی که متذکر به این الطاف الهی شود، خود را نسبت به منعم خویش مدیون یافته و به نور عقلش می یابد که باید شکرگزار او باشد.

در این دعا امام (ع) صرفاً با اتکاء به دلیل نقلی و از روی تعبد محض نفرموده اند که بندگان باید شکر خدا را به جا آورند، و گرنه مستحق عذاب دردناک می شوند. بلکه به گونه ای به نعمت ها و الطاف پروردگار تذکر داده اند که هر انسان عاقلی، در درجه اول، معرفت بالاتری نسبت به نعمت پیدا کرده، و سپس به حکم عقل خویش، متنبه می شود که به جا آوردن شکر این منعم واجب است و اگر نسبت به این وظیفه خود کوتاهی کند، جا دارد که مورد اعتراض قرار گیرد.