امام صادق (ع) نحوه شکر حضرت نوح (علی نبینا و آله و علیه السلام) فرموده اند:

کانَ نوحٌ یَقُولُ ذلکَ: (اللهم ما اَصبَحت بی مِن نِعمَهٍ اَو عافِیهٍ مِن دینٍ اَو دُنیا، فَمِنکَ وَحدَکَ لاشَریکَ لَکَ، لَکَ الحَمدُ وَ لَکَ الشُکرُبِها عَلیَّ یا ربَّ حَتِّ تَرضی وَ بَعدَ الرِضّا) [1] اِذا اَصبَحَ، فَسُمِیَ بِذلِکَ عَبداً شَکُوراً [2]

حضرت نوح (ع) این دعا را هر صبح می خواند: «خدایا هر نعمت و عافیتی که نسبت به دین یا دنیا در این صبح دارم، از جانب توست. تو یکتائی و شریک نداری. حمد و شکر خاص توست، از جهت نعمت هایی که به من دادی، تا آن گاه که راضی و خشنود شوی و (حتی) بعد از خشنودی» و از این جهت (او)، «عبد شکور» (بنده بسیار سپاسگزار) نامیده شد.