بدینی است که جهت انجام شکر عملی عزوجل، در درجه اول باید از انجام معاصی خودداری کنیم، یعنی نعمت های الهی را در جهتی که موجب سَخَط و ناخسنودی اوست به کار نبریم.

حضرت امیرالمؤمنین (ع) ما را نسبت به این وظیفه عقلی، تنبّه داده اند:

لَولَم یَتَواعَدِ اللهُ عِبادَهُ عَلی مَعصِیَهٍ لَکانَ الواجِبُ اَلاّیُعصی شُکراً لِنِعَمِهِ [1]

اگر خداوند، بندگانش را نسبت به ارتکاب معصیت خود تهدید نکرده بود (عقابی مقرر نکرده بود) واجب بود که به جهت شکر نعمت هایش معصیت نشود.

ابیات ذیل که منسوب به امیرالمؤمنین (ع) است، به همین مطلب فطری تذکر می دهد:

هَبِ البَعثَ لَم تَأتِنا رُسُلُه وَجاحِمَهٌ النّارِ لَم تُضرَمِ الَیسَ مِنَ الواجِبِ المستَحِقٌ حیاءُ العِبادِ مِنَ النعِمِ [2]

به فرض اگر پیامبران الهی به سوی ما فرستاده نشده بودند و شعله های آتش (جهنم برای گناهکاران) افروخته نشده بود.

آیا حیا کردن و شرم نمودن بندگان از (پروردگار) منعم ضروری و شایسته نبود؟!

بنابراین حساب شکر را باید از وعید خدا، جدا دانست، و اطاعت خدا را به دلیل وجوب عقلی آن نه فقط برای گریز از عقاب و عذاب در پیش گرفت. البته متذکر شدن به این مطلب فطرتی بیدار می خواهد.