به هر حال «ازدیاد نعمت» به دنبال شکر، وعده الهی است و مسلماً خداوند خُلف وعده نمی کند. بنابراین اگر شُکر نعمتی صورت گرفت، مطمئناً آن نعمت زیاد می شود.
خدای سبحان گاهی نعمتی را به نعمت های قبلی می افزاید. به عنوان نمونه، ممکن است اگر تا امروز، از نعمت علم به اندازه فهم یک مسأله به کسی خطا کرده است، ولی فردا میزان توانایی و آگاهی او را بیشتر کند، و قدرت درک چند مسأله را به او عطا فرماید.
گاهی هم ازدیاد نعمت می تواند صرفاً زیاد شدن در امتداد زمان باشد. مثلاً سلامت را که خداوند امروز داده است، فردا هم بدهد. باید توجه داشته باشیم که همه نعمت هایی که در حال حاضر از آنها استفاده می کنیم، لحظه به لحظه به ما عطا می شود و ما می یابیم که هیچ کدام از توانایی های لحظه آینده، الان در اختیار ما نیست. به عبارتی هیچ نعمتی در ما ذخیره نشده است. بنابراین اگر لحظه بعد، واجد نعمت سلامت و بینایی و شنوائی و ... گردیم، اینها نعمت هایی هستند که خدای عزوجل در همان لحظه به ما لطف فرموده است. و انی عنایتی افزون بر نعمت سلامت لحظه قبل می باشد. به همین ترتیب، نعمت های الهی ممکن است در بستر زمان گسترده شوند. پس، ازدیاد نعمت سلامت، لزوماً به این نیست که سلامت فردا از سلامت امروز بیشتر باشد.
در نتیجه، تداومِ نعمت در بُعد زمان مصداق وعده «لَأَزیدَنَّکُم» است، که در بعضی روایاتف تعبیر به «بقای نعمت» شده است بقای نعمت، نقطه مقابل «زوال نعمت» است.
و طبق وعده الهی، تا وقتی که شکر نعمتی گزارده شود، زوال نمی یابد.
امام صادق (ع) فرمود: در تورات نوشته شده است: شکر کسی را که به تو نعمتی عطا کرده است بگزار. و اگر کسی تو را شکر کرد به او نعمت بده. اگر شکر نعمت ها گزارده شود، زوال نمی یابد. و اگر کفران شوند، باقی نمی مانند. شکر، سبب زیاد شدن نعمت ها می شود و آنها را از تغییر یافتن، مصون و محفوظ می دارد.
به بندگان خدا توصیه شده که اگر به کسی لطفی کردید و او از شما تشکر کرد، در مقابل شکری که او انجام داده است لطف خود را به او زیاد کرده و دوباره به او نعمت دهید. این عمل مورد رضایت خدای متعال است و خود نیز این گونه عمل می کند.
فَاِنَّهُ لازوالَ لِلنَّعماء اِذا شُکِرَت وَلا بقاءَ لَها اِذا کُفِرَت
اگر شکر نعمت ها گزارده شود، زائل نمی شوند و اگر مورد کفران قرار گیرند، دیگر باقی نخواهند ماند.
[1] اصول کافی / کتاب الایمان و الکفر / باب الشکر / ح 3
