شکر، باعث «بقاء نعمت» می شود. و تا وقتی که انسان کفران نکرده است، نعمت «زوال» نمی یابد و دستخوش تغییر نمی شود.
امام باقر (ع) فرموده اند:

لایَنقِطعُ المزیدُ مِنَ اللهِ حَتّی یَنقَعِعَ الشُّکرُ مِنَ العِبادِ [1]

فزونی نعمت از جانب خدا منقطع نمی شود، مگر این که شکر از جانب بندگان قطع شود.

ازدیاد نعمت، یک امر دائمی است. خدای تعالی، پیوسته در حال اعطای نعمت های مختلف به بندگان می باشد. و تا وقتی که شکر قطع نشود، این روال ادامه می یابد، ولی در صورت قطع شدن شکر، ممکن است سلب نعمت شود. چرا که مصونیتّ از تغییرف فقط تا زمانی است که شکر ادامه یابد. سنت الهی چنین است که وقتی افراد خودشان در برابر نعمت خدا کفران نکنند، مبتلا به سلب آن نعمت نمی شوند.

اِنَّ اللهَ لایُغَیِرُ ما بِقَومٍ حَتّی یُغَِیرُوا ما بِأَنفُسِهِم [2]

خداوند وضعیت گروهی را تغییر نمی دهد، مگر این که خودشان وضع خود را دگرگون کنند.

پس اگر خدا نعمتی بخشید، تا زمانی که کفران آن نعمت نشده، سلب نعمت نمی کند. البته اگر افراد کفران نعمت کردند، لزوماً سلب نعمت صورت نمی گیرد، چرا که زوال نعمت، وعید خداوند است و خلاف وعید عمل کردن، نه تنها قُبحی ندارد، بلکه مقتضای فضل الهی است.