خداوند متعال، نه تنها زمین، بلکه همه دنیا را برای امام (ع) آفریده است. امام (ع) فرمود:

الدنیا و ما فیها للهِ تبارکَ و تَعالی ولِرَسولِهِ ولَنا. فَمَن غَلَبَ عَلی شیءٍ منها، فَلیَتَّقِ الله ولیُؤَدَّ حَقََّ اللهِ تبارک و تعالی وَلیَبِرَّ اِخوانَهُ. فَان لَم یَفعَل ذلک، فاللهُ و رسولُهُ و نحنُ بُرَآءُ مِنهُ [1]

دنیا و هر آنچه در آن است، متعلق به خدا و رسولش و ما اهل بیت است. پس هر که چیزی از مال دنیا به دست آورد، باید تقوای خدا پیشه سازد و حق خدای تبارک و تعالی را ادا سازد و با برادرانش نیکی کند. و اگر چنین نکند، خدا و رسولش و ما از او بیزار خواهیم بود.

بنابراین حوزه مالکیت امام (ع) به زمین محدود نمی گردد، بلکه خارج از زمین هم هر چه در دنیا وجود دارد، متعلق به ایشان است. برای نمونه خورشید به عنوان منبع انرژی متعلق به امام (ع) است. و هر که از این انرژی استفاده می نماید، حداقل باید صاحب آن را بشناسد و خود را مدیون او بداند. در شب اگر به برکت نور مهتاب، راه خود را می یابیم و از دیگر خواص ماه بهره مند می شویم، باید به صاحب آن توجه کنیم، و رضایت او را مد نظر داشته باشیم.

در روایت ذکر شده، معصوم (ع) شرط رضایت خود در استفاده از نعمت های دنیا را، رعایت حقوق خدا و مؤمنان و دوری از گناه (تقوی) شمرده اند. و در حقیقت فرموده اند که با این سه شرط می توانید در ملک ما تصرف کنید، و در غیر اینصورت ما از شما بیزار خواهیم برد.