از مجموع آنچه در این فصل بیان شد، این نتیجه بسیار مهم به دست می آید که همه نعمت های دنیوی و اخروی به برکت امام (ع) و از صدقه سر ایشان به دیگر مخلوقات خدا می رسد، همه این نعمت ها در اصل، متعلق به امام (ع) است، و به لطف و عنایت ایشان دیگران حق استفاده از آنها را پیدا می کنند. لذا می توانیم تعبیر «واسطه» و «وساطت» را در حق امام (ع) به کار بریم و بگوئیم «ایشان واسطه همه نعمت های الهی بر ما هستند و یا این که همه نعمت های خدا به وساطت ایشان به ما می رسد» و چون اهل بیت (ع) ایادی (واسطه های) پروردگار در انعام او به خلق هستند، مناسب است معرفت خود را نسبت به وساطت ایشان در نعمت های الهی عمیق تر کنیم.

امام صادق (ع) به یکی از شیعیان خود فرمودند:

یا داودُ لَولاَ اسمی و روحی ما اطرَّدَتِ الانهارُ و لا اَینَعَتِ الثِّمارُ ولا اخضَرَّتِ الاَشجارُ [1]

ای داود! اگر نام و روح من نبود، رودها به هم پیوسته (جاری) نبودند و میوه ها به ثمر نمی نشستند و درختان سبز نمی شدند.
آنچه امام صادق (ع) برشمرده اند، نعمت هایی هستند که حیات دنیوی ما را رقم می زنند و اگر اینها را حذف کنیم موجودات نمی توانند زنده بمانند. علاوه بر نعمت حیات که برای موجودات زنده نعمت جانشین ناپذیری است، اصولاً نظم موجود در آسمان و زمین، و از این بالاتر نعمت های روحی و معنوی که از نعمت های مادی مهم تر است همه به وساطت امام (ع) به عالم می رسد. در زیارت جامعه کبیره خطاب به ائمه (ع) چنین می خوانیم:

بِکُم یُنزِلُ الغَیثَ وَ بِکُم یُمسِکُ السَّماء اَن تَقَعَ عَلَی الارضِ اِلاّ بِاذنِهِ، وَبِکُم یُنَفُّسُ الَّهَم وَیَکشفُ الضُّر، بِکُم اَخرَجَنا اللهُ مِنَ الذُلَّ و فَرَّجَ عَنَّا غَمَراتِ الکُرُوبِ و اَنقَذَنا مِن شَفا جُرُف الهلکاتِ و مِنَ النار [2]

خدا فقط به سبب شما باران نازل می کند [3]، به سبب شماست که خدا آسمان را نگاه می دارد که روی زمین نیفتد (نظم موجود بین آنها حفظ شود)، به واسطه شماست که خدا ناراحتی ها را رفع می کند و گرفتاری ها را تنها به وسیله شما از بین می برد. خدا فقط به سبب شما ما را از خواری و پستی بیرون آورده و گرفتاری هایی را که در آن فرو رفته ایم، برطرف نموده است و (خدا فقط به واسطه شما) ما را از سقوط در وادی هلاکت و آتش (عذاب خویش) نجات داده است.

وساطت اهل بیت (ع) در نعمت هائی مانند نزول باران و قرار گرفتن آسمان بر فراز زمین و ... جنبه مادی دارد. ولی باید بدانیم که اهل بیت (ع) در نعمت های معنوی و روحی نیز واسطه هستند. چرا که خدای عزوجل به سبب ایشان آرامش برقرار می کند. ثبات و تعادل روحی انسان، و نداشتن ناراحتی و گرفتاری، تنها و تنها به برکت ائمه (ع) است. و هر گاه در ورطه گرفتاری ها فرو رویم، منحصراً به سبب ایشان گشایش ایجاد می گردد و در نهایت، فقط با دستگیری معنوی ایشان، انسان می تواند به سعادت اخروی دست یافته و از آتش جهنم نجات یابد.

حسین بن روح نوبختی، نایب سوم امام زمان (ع) در دوران غیبت صغری، از قول امام زمان (ع) در ضمن زیارتی که برای ماه رجب تعلیم فرمودند، نقل کرده است که:

فَبِکُم یُجبُر المهیضُ و یُشفی المریضُ و عنِدکم ما تَزادادُ الاَرحامُ و ما تَغیضُ [4]

شکستگی ها فقط به واسطه شما التیام پیدا می کند، و بیماران صرفاً به وسیله شما بهبودی می یابند، و کم و زیاد شدن آنچه از رحم مادران خارج می شود، نزد شماست.

«جَبر» به معنای جوش خوردن و ترمیم یافتن است و در مقابل، «کسر» به معنای شکستگی است. به ترمیم و جوش خوردن استخوان شکسته شده «جبرِ کسر» می گویند. و معمولاً در شکستی ها تعبیر «یُجبر» به کار می برند. بنابراین هر نوع شکستگی که در جسم و یا روح و قلب کسی به وجود آید، به واسطه امام (ع) جبران می شود. التیام همه زخمها به دست ایشان است و اگر مریضی شفا پیدا می کند به برکت اهل بیت (ع) می باشد. هم چنین در روایت تصریح فرموده اند که اگر ارحام زیاد و کم می زایند، یعنی اگر کسی کم می زاید و دیگری فرزند بیشتری به دنیا می آورد و نیز کامل یا ناقص بدنیا آوردن جنین، همه اینها به وساطت ائمه (ع) است. بنابراین نعمت اعطای فرزند یا فرزندان سالم از برکت وجود امام (ع) است. نتیجه این که بهره بردن از همه نعمت ها و دفع همه نقمت ها به واسطه امام (ع) صورت می پذیرد. و خداوند متعال، نعمت های دنیوی و اخروی را تنها از طریق ایشان به مخلوقات ارزانی می دارد.