دانستیم که همه دنیا و آخرت ملک امام است، و همه نعمت های دنیوی و اخروی به «برکت» و «وساطت» ایشان به ما می رسد، و در نعمت های مادی و معنوی طفیل و ریزه خوار سفره ایشان هستیم. در اینجا، به راستی در می یابیم که ایشان «ولی نعمت» ما هستند، همان طور که امام هادی (ع) در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (ع) را «اولیاء النّعم» می خوانند. [1]

«ولی» به معنای «صاحب اختیار و اولی به تصرف» است. «اولیاء النعم» صاحب اختیار همه نعمت های ما هستند. اگر نخواهند، در دنیا و آخرت به کسی نعمتی نمی دهند و اگر بخواهند، تفضل نموده و از ملک خود به دیگران عطا می فرمایند. و در هر دو حالت، مطابق با رضایت کامل خدای تعالی و عبودیت تام الهی عمل می کنند.

خداوند متعال، ایشان را به واقع «ولی نعمت» همه مخلوقات قرار داده است و همه نیازهای دنیوی و اخروی مخلوقات به وسیله ایشان برطرف می گردد. بدین ترتیب ما به عظمت این نعمت بزرگ یعنی نعمت وجود امام (ع) بیشتر پی می بریم، و در همه امور حتی یک عمل ساده آب خوردن هم خود را مدیون ایشان می دانیم، و همان طور که احساس می کنیم باید شکرگزار خدا باشیم، به همان گونه خود را مدیون امام (ع) دانسته، و می فهمیم که باید حق ایشان را هم ادا نمائیم.