دانستیم که حق نعمت های الهی، تنها در صورتی ادا می وشد که انسان از آنها در مسیر معرفت خدا و بندگی او استفاده کند. و اگر چنین نشود، نعمت خدا مورد کفران قرار می گیرد.

همچنین گفتیم که معرفت امام (ع) لازمه و نشانۀ معرفت خداست. و این درخت بدون آن میوه، ثمربخش و مفید نیست و توحید بدون ولایت محقق نمی شود.

بنابراین اگر نعمت های خدا ما را به معرفت امام (ع) نرساند، کفران نعمت های خدا صورت پذیرفته است. یعنی با استفاده از هر نعمتی باید ارادت و تسلیم ما نسبت به اهل بیت (ع) بیشتر شود و پس از منعم اصلی که خداست، ولی نعمت خود را که امام (ع) است، بشناسیم و به ایشان اعتقاد داشته باشیم.

از هر نعمتی که استفاده می کنیم، مثلاً آب می نوشیم و غذا می خوریم و یا از نعمت سلامت و امنیت بهره مند می شویم، باید از طریق آنها به ثمره خداشناسی یعنی معرفت امام (ع) دست یابیم و ارادت ما به امام زمان (ع) بیشتر شود. در غیر این صورتف حق نعمت ادا نشده است، چرا که خدای عزوجل، نعمت های خود را به مخلوقات عطا فرموده، تا آنها خداشناس و امام شناس شوند. پس اگر کسی از نعمت ها استفاده نمود و با ائمه (ع) دشمنی ورزید، از نعمت های الهی سوء استفاده نموده و آنها را ضایع ساخته است.

به همین دلیل، بهره برداری از نعمت های زمین بر دشمنان اهل بیت (ع) حرام شده است، چرا که آنها به خاطر دشمنی با ائمه (ع) در واقع خداشناس نیستند. و بهره بردرای از نعمت های الهی، برای کسی که به خدا اعتقاد ندارد جایز نیست، و تصرف عدوانی و غصبی به شمار می آید. بی اعتقادی آنها به خداوند سبحان، ناشی از عدم پذیرش آنها نسبت به مقامات الهی اهل بیت (ع) است.
با این ترتیب روشن می شود که تنها راه ادای شکر نسبت به نعمت های الهی این است که از آنها در جهت معرفت بیشتر امام (ع) استفاده کنیم.

از دو نوع ارتباطی که میان معرفت خدا با معرفت امام (ع) وجود دارد، نتیجه می شود که شکر نعمت های الهی بدون معرفت امام (ع) امکان پذیر نیست.

این مسأله از دو جهت قابل بیان است:

جهت اول: طریقیت داشتن معرفت امام (ع) است، به این معنی که امام (ع) را شناخته و به او مراجعه کنیم تا راه صحیح و کامل شکرگزاری به درگاه پروردگار را از او بیاموزیم و با اتکای به ایشان مسیر درست اداء شکر پروردگار را طی کنیم.

جهت دوم: با شناخت امام (ع) و پذیرفتن ایشان، در حقیقت به ثمره خداشناسی دست یابیم، تا این که استفاده از نعمت های الهی، ما را در مسیر معرفت خدا و بندگی او پیش ببرد. این هدف، فقط و فقط با شناخت امام (ع) و ارادت و تسلیم نسبت به ایشان محقق می گردد.

از جهت دوم می توان گفت که معرفت امام (ع) هدفی است که خداوند از اعطاء نعمت هایش به انسان ها، برای ایشان قرار داده، یعنی موضوعیت دارد. این همان هدف از خلقت ایشان است. بنابراین اگر به این هدف نرسند، نعمت های الهی را ضایع ساخته و کفران آنها را کرده اند.