از اینجا می توانیم معنای دقیق حکمت عطا شده به لقمان را در قرآن بفهمیم.

آتینا لقمانَ الحِکمَهَ اَنِ اشکُرللِهِ [1]

ما به لقمان، حکمت را بخشیدیم، که: «خدا را شکرگزار باش.»

باید دید راه عملی تحقق این هدف چیست. لقمان باید چه چیزی به دست آورده باشد تا عملاً توانسته باشد به مرتبه شکر پروردگارش رسیده باشد؟ پاسخ این پرسش به صراحت در فرمایش امام صادق (ع) آمده است که در ذیل آیه فوق فرمود:

اُوتیَِ مَعرِفَهَ اِمامِ زَمانِه [2]

معرفت امام زمانش به او (لقمان) داده شد.

با توجه به مطالب پیشین، دلیل این بیان کاملاً روشن است. هیچ کس بدون رسیدن به معرفت امام (ع) نمی تواند شکرگزار منعم خود باشد، چون تنها راه شکر خدا این است که انسان با استفاده از نعمت های او، به معرفت و بندگی خدا برسد. و این هم جز با معرفت امام (ع) حاصل نمی شود.

جدا نبودن معرفت امام (ع) از معرفت خدا را به دو بیان دانستیم اکنون می توانیم بفهمیم که خداوند بر جناب لقمان منت گذاشت و برای ان که او را عملاً در مسیر شکرگزاری خدایش قرار دهد، معرفت امام زمانش را به او عطا فرمود، تا بتواند هم از راهنمایی ها و ارشادات ایشان در نحوه شکرگزاری بهره ببرد (طریفیت داشتن معرفت امام)، و هم با تسلیم و اعتقاد و ورزیدن به ایشان، بتواند به ثمره معرفت خدا که هدف از خلقت لقمان بوده نائل گردد (موضوعیت داشتن معرفت امام) از اینجا می توان به میزان بزرگی نعمت معرفت امام زمان (ع) پی برد.