مرتبه بالاتر طبابت اهل بیت (ع)، در مورد روح افراد متجلی می شود، چه بسیار افرادی که به وسیله ایشان از غفلت و حیرت در آمده اند! و چقدر افراد سرگردان که نجات یافته اند! کاملاً روشن است که تربیت روح نسبت به تربیت جسم سطح بالاتری دارد. اگر همه بیماری های جسمی مداوا شد و همه بدنها سالم گردند، اما اهل عبادت پروردار نباشند. هیچ فایده ای ندارد. سلامت جسم، وقتی ارزش می یابد که از آن در جهت بندگی خدا استفاده شود. در غیر اینصورت، بهبودی و شفا یافتن نعمت نخواهد بود. ولی معمولاً به بیماری های جسمی بیشتر توجه می شود.

به عنوان مثال اگر بشنویم کسی به بیماری صعب العلاجی مثل سرطان دچار شده خیلی ناراحت می شویم. ولی اگر شاهد انحرافات فکری و عقیدتی دیگران باشیم کمتر نگران می شویم. در حالی که گرفتاری های روحی و اخلاقی به مراتب خطرناک تر بوده و هلاکت واقعی افراد به این جنبه مربوط می شود.

وقتی می شنویم یا می بینیم که امام عصر (عج) از گمراهان یا افراد سست ایمان دستگیری کرده و آنها را در مسیر صحیح دینداری قرار داده اند، باید بیش از شفا دادن یک بیمار سرطانی، این امر را مهم بدانیم، در حالی که متأسفانه چنین نیست. نوع افراد، شفا دادن جسم بیمار را مهمتر می دانند تا نجات روح فرد از هلاکت و بیماری گمراهی و انحرافات عقیدتی، وقتی می بینیم یا می شنویم که امام (ع) افراد را از جهل و غفلت نجات داد و آنها را به مسیر هدایت و توحید راهنمایی می فرمایند، نسبت به «طبیب روح» بودن امام (ع) معرفت پیدا می کنیم. و اگر بخواهیم نسبت به این نعمت بزرگ شکرگزار باشیم، در درجه اول باید شکر قلبی به جای آوریم، یعنی شأن «طبابت روح» را برای امام (ع) پذیرفته و به این صفت امام معتقد شویم. اکنون به برخی از نمونه های این ویژگی امام عصر (عج) اشاره می کنیم.