حضرت امیرالمؤمنین (ع) در معرفی خود و فرزندان گرامیشان فرموده اند:

نَحنُ ... سُفُنُ النَجاهِ [1]

ما ... سفینه های نجات هستیم.

کشتی نجات در دریا به دنبال غریق می گردد، تا او را از غرق شدن نجات دهد. امامان ما کشتی نجات هستند، یعنی برای نجات کسانی که در حال غرق شدن هستند، می گردند تا آنها را پیدا کرده و نجات دهند. اگر کسی به ایشان پناه ببرد، از او دستگیری می کنند، اما علاوه بر آن خودشان به دنبال کسانی هستند که نیاز به کمک دارند و دوست دارند به فریاد کسانی برسند که از لحاظ روحی یا جسمی در معرض خطر و غرق شدن باشند.

این تعبیر در زیارت امام زمان (ع) در روز جمعه نقل شده است:

السلام علیک یا سفینه النجاه [2]

هر قدر کشتی نجات بودن امام (ع) برای انسان روشن تر شود، اعتقاد و باور او به این ویژگی حضرتش بیشتر و قوی تر می گردد. و در نتیجه شکر قلبی که همان معرفت اختیاری است نسبت به کشتی نجات بودن امام زمان (ع) گزارده می شود، یعنی این حق حضرت در مقام اعتقاد قلبی ادا می گردد. بنابراین مناسب است که به بعضی از مواردی که این صفات ائمه (ع) بهتر بتوانیم شکر قلبی این نعمت را ادا کنیم.