حضرت امام رضا (ع)، امام معصوم را به صفت «الاخ الشفیق» نیز معرفی فرموده اند. لغت «شقیق» از شقه می آید و به معنای نصف هر چیز است. «الاخ الشقیق» به برادر دو قلو گفته می شود، به این اعتبار که گویی هر کدام نیمه یکدیگر هستند. دو برادر که چنین رابطه ای با هم دارند، طبیعتاً میان آنها رابطه عاطفی گرمی برقرار خواهد بود.
احساس برادری را کسانی که برادر دارند، می فهمند. برادر خصوصیاتی دارد که حتی پدر و مادر هم جای او را نمی گیرند. دو برادر معمولاً برای هم مایه قوت قلب و پشتگرمی و تکیه گاه یکدیگر هستند. هر زمان که سخن از برادر فداکار می رود، یادِ حضرت ابوالفضل (ع) در ذهن انسان خطور می کند. ایشان برادر وفاداری نسبت به امام حسین (ع) بودند و هر یک از این دو بزرگوار، وفای برادر را در وجود دیگری احساس می کردند. این است که وقتی سید الشهداء (ع) در روز عاشورا بالای سر برادر حاضر شدند، فرمودند:
الآنَ اِنکَسَر ظَهری وقَلَّت حیلَتی [1]

اکنون پشتم شکست و دیگر چاره ای ندارم.
کسی که برادر وفاداری ندارد، می فهمد که چرا امام حسین (ع) فرمودند: «کمرم شکست». کسی که کمرش می شکند، دیگر هیچ کاری نمی تواند بکند. و لذا فرمودند دیگر چاره ای ندارم. اینجا یک برادر حجه الله، و شخصیت دیگر، برادری فداکار همچون ابوالفضل العباس (ع) است و دلگرمی حجت خدا به این برادر وفادار بود. «الاخ الشقیق» برادری است که حق برادری را ادا کند. و لذا حضرت عباس (ع) مصداق «الأخ الشقیق» بودند. و می بینیم که بین آنها چه رابطه عاطفی و چه نوع پشت گرمی وجود داشت.
امام (ع) نیز برای امت خود برادر فداکار هستند، آن هم برادری که هم احساس مسئولیت پدری می کند و هم دارای عاطفه مادری است. اگر این سه نوع محبت را با هم جمع کنیم، می فهمیم که محبت امام (ع) به دوستانش چگونه است. این سه وصف امام (ع)، همه یک پیام دارند و آن محبت شدید حضرت نسبت به شیعیانش می باشد.
نعمتی که باید قدرش را بشناسیم و حقش را ادا کنیم.