بیان کارهای خوب منعم، از مصادیق شکر زبانی است. ما وظیفه داریم حسنه ای را که منعم برای ما انجام داده، به زبان آرویم.
امام سجاد (ع) فرمودند:
اَمّا حَقَّ ذِی المَعروفِ عَلَیکَ فَاَن تَشکُرَهُ وَ تَذکُرَ مَعرُوفَهُ وَ تَکسِبَهُ المقالَهَ الحَسَنَهَ [1]
حق کسی که کار خوبی برای تو انجام داده، این است که از او سپاسگزاری کنی و کار خوب او را یاد کنی و گفتار نیکو برای او به دست آوری.

امام زمان (ع) واسطه همه نعمت ها است. ما به جهت شکر منعم وظیفه داریم نعمت هائی را که به واسطه ایشان به ما رسیده، بازگو کنیم. همان طور که اگر کی از دوستان، کاری برای ما انجام دهد، دوست داریم عمل خیر او را به دیگران بگوئیم و لطفی را که در حق ما کرده اعلام داریم.
اگر باور داریم که هر نعمت و خیری به واسطه امام عصر (ع) به ما می رسد، باید بررسی کنیم که چقدر الطاف ایشان را حتی برای خودمان بازگو می کنیم؟ تا چه اندازه با زبان اقرار می کنیم که نعمت ها به واسطه ایشان به ما رسیده است؟ و چند بار به زبان گفته ایم که «یا صاحب الزمان از شما متشکر هستیم!»

اگر معتقدیم که همه نعمت ها اعم از نعمت های مادی مانند هوای خوب، رسیدن میوه ها، بارش باران، جاری شدن رودها و سلامتی و ....، تا نعمت های معنوی از برکت وجود آن امام همام است، ببینیم هنگام استفاده از کدامیک به یاد منعم آن بوده ایم، و ذکر او را به زبان آورده ایم، و آن نعمت را اظهار کرده ایم؟! به طور کلی، در طول شبانه روز، چند بار متذکر به ولی نعمت بودنِ ایشان می شویم؟!
براساس کلام نورانی امام سجاد (ع) نه تنها باید خودمان الطاف امام زمان (ع) را بر زبان آوریم، بلکه باید کاری کنیم که دیگران هم از ایشان به خوبی یاد کنند: «تکسبه المقاله الحسنه». خلاصه این که انسان باید منعمش را بشناسد. از او به خوبی یاد کند، و بکوشد که دیگران را هم متوجه او بسازد، همان طور که هر محبیّ دوست دارد ذکر محبوبش عالم گیر شود و همه مردم، خوبی های او را بر زبان آورند.