یکی دیگر از مصادیق ذکر به زبان «دعا» برای صاحب نعمت است. هر چند انسان خود را مدیون امام زمان (ع) می داند و عاجز از ادای شکر ایشان است، ولی می تواند در ارتباطی که بین خود و خدایش دارد، خالصانه برای او دعا کند.
امام سجاد (ع) در ادامه بحث یاد شده، بعد از تأکید بر ذکر نعمت و کسب شهرت نیکو برای صاحبان نعمت، فرموده اند:

اَمّا حَقُّ ذِی المعروُف علَیکَ ... و تُخلِصَ لَهُ الدُّعاءَ فیما بَینَکَ وَ بَینَ اللهِ عزوجلَّ. فَاِذا فَعَلتَ ذلکَ، کُنتَ قَد شَکَرتَهُ سِرَّاً وَ عَلانِیَهً، ثُّم اِن قَدَرتَ عَلی مُکافاتِهِ یَؤماً کافَأتَهُ [1]

از حقوق کسی که به تو خوبی کرده، این است که ... در ارتباط بین خود و خدای عزوجل، خالصانه برای او دعا کنی، اگر چنین کردی، به صورت پنهان و آشکار شکر او را به جای آورده ای، آن گاه اگر روزی توانستی کارِ خوبِ او را تلافی کنی، این کار را انجام بده.
هر فردی مکلف است که ولی نعمت خود را در میان جمع و یا در خلوت تنهایی دعا کند. هر کدام از این دو صورت، برکات و آثاری دارد که نباید آنها را از دست داد. بنابراین باید برای امام زمان (ع) که ولی نعمت و واسطهّ هر خیری برای ما هستند. در پیشگاه الهی دعا کنیم.

پیامبر اکرم (ص) نیز به این مطلب تذکر فرموده اند:

مَن آتاکُم مَعروفاً فَکافُوهُ، وَ اِن لَم تَجِدوُا ما تُکافُونَهُ، فَادعُوا اللهَ حَتّی تَظُنُّوا اَنَّکُم قَد کافَیتُمُوهُ [2]

کسی که کار خوبی برای شما انجام داد، آن را تلافی کنید. ولی اگر چیزی نیافتید که آن را تلافی کنید، پس به درگاه خدا برای او دعا کنید، تا این که مطمئن شوید تلافی کار خوبش را کرده اید.

پیامبر (ص) بر وجوب دعا برای منعم تأکید فرموده اند. ولی کم و کیف آن را به عهده متنعم گذاشته اند، تا هر کس به میزان معرفتش بفهمد که امام زمان (ع) چقدر برگردنش حق دارد، و تا چه اندازه باید برای آن حضرت (ع) دعا کند. انسان با معرفت می یابد که هر چه دعا کند، شکر یکی از نعمت های امام (ع) را هم نمیتواند به جای آورد. بدین ترتیب مسلماً به عجز خود از شکر بالاترین نعمت ها یعنی معرفت امام زمان (ع) پی می برد، و با تمام وجود، می یابد که هر چه برای ایشان دعا کند، کافی نیست.
البته دعا برای امام زمان (ع) به صرف توصیه انجام نمی شود، بلکه باید روح محبت در آن باشد، تا دعا کننده بدون تکلف و تصنع با انگیزه اظهار محبت، برای محبوب خرد دعا کند. با وجود چنین انگیزه ای دیگر نیازی به توصیه و تأکید نیست. به عنوان مثال، انسان برای بیماری یا مشکل پدرش ناآرام و حتی بی تاب می شود، و به طور طبیعی برای پدرش دعا می کند، و بدون نیاز به سفارش کسی، در هر مکان و زمان مناسبی او را یاد می کند. گاهی آن قدر یاد پدر، قلب او را پر می سازد که خودش را از یاد می برد، و در این حالت فقط برای او حاجت می خواهد.
کسانی که در سطح بالای از معرفت، قلبشان مالامال از محبت امام زمان (ع) شده است، چنین حالتی دارند. از این رو، به محض این که زمان و مکان مناسبی برای دعا پیدا کنند (خانه خدا و مشاهد مشرفۀ امامان علیه السلام) فقط برای امام زمانشان دعا می کنند، چرا که محبوب خویش را در شرایط نامناسب و نگران کننده می بینند. لذا خود را فراموش کرده و فقط به او می اندیشند، یعنی یاد او چیزهای دیگر را از خاطر ایشان محو می کند.
این حالت، که شخص در حالات خوش معنوی، فقط و فقط برای امام زمانش دعا کند. برای کسانی که آن درجه از محبت او را نچشیده اند، قدری سنگین و تکلف آور به نظر می رسد، زیرا آنها چنان محبتی را در خود نیافته اند که خودشان را از یاد ببرند. و تماماً به امام زمانشان (ع) فکر کنند. فقط اکسیر محبت چنین حالاتی را در افراد توجیه کند. البته اگر کسی با تشبهّ به دوستداران حضرت بقیه الله (ارواحنا فداه) برای امام زمانش (ع) دعا کند، و بکوشد تا در احوال معنوی اش فقط به یاد آن امام همام باشد، همین ذکر زبانی محبت او را نسبت به ایشان زیاد می گرداند، تا آنجا که به فضل الهی و عنایات مهدوی به درجه ای از معرفت و محبت می رسد که فقط به یاد امامش (ع) باشد، نه دیگران.

به هر حال دعا برای امام زمان (ع)، لازمه شکر زبانی پروردگار نسبت به نعمت وجود ایشان است. این دعا، اهداف مختلفی می تواند داشته باشد که مهمترین آنها دعا برای تعجیل فرج ایشان است. برای دیگر حاجات ایشان هم می توان دعا کرد. مثلاً از خداوند متعال بخواهیم که غم و غصه امام زمان (ع) را برطرف سازد و ایشان را سالم بدارد، سایه شان را بر سر ما مستدام نماید، ذکر و یادشان را در جامعه زیاد کند، بر تعداد محبّان و منتظران ایشان بیفزاید و .... محبّ به هر زبانی، این گونه حاجات را از خدای تعالی برای محبوبش می خواهد. و لازم نیست به او گفته شود چگونه برای محبوبش دعا کند. البته رجوع به دعاهایی که از جانب معصومین (ع) رسیده، ما را به بهترین صورت دعا و ذکر زبانی برای امام زمان (ع) راهنمایی می کند. این مراجعه، آثار و برکات خاصی دارد که دوستدار امام عصر (ع) خود را از آنها محروم و بی نصیب نمی سازد.