ایام و مناسبت های مختلف نیز فرصت خوبی برای عرض ارادت نسبت به امام زمان (ع) فراهم می سازد، که دوستداران حضرت به یاد ایشان باشند. کسی که معرفت به حق امام (ع) دارد، با شکر زبانی نعمت، از این عبادت، غفلت نمی کند، و کوتاهی از آن را موجب کفران نعمت می داند. از این رو، برای اهل محبت، بر پا کردن چنین مجالسی هیچ گونه زحمتی ندارد.
نمونه بارز این مجالس، در ایام نیمه شعبان – سالروز میلادِ تنها حجت باقیمانده الهی روی زمین دیده می شود. هرگونه اجتماع افراد، با برنامه بازگویی و مرور معارف والای اهل بیت (ع)، با هدف یاریِ آن حضرت در این زمانِ سختِ غربت و غیبت ایشان، مصداق دیگر از ذکر زبانی است. نوشتن نام مبارک حضرت (ع) روی پرچم ها و تبلیغ نام مقدس ایشان به شکل صحیح و منطقی، تعظیم شعائر الهی است، و یاد ایشان را در اذهان زنده می سازد، و دلهای دوستان ایشان را شاد می گرداند.